PARANORMAAL

Mijn bijzondere spirituele vader

2010-01-14T02:49:00.000-08:00

Hoe belangrijk kan een vader voor zijn dochter zijn ? En hoe belangrijk kan je als dochter voor je vader zijn ? Ben je als zijn eerstgeborene, net iets meer biezonder voor hem dan je jongere broers en zussen? Ben je, al hoort het om die reden zo zeker niet te zijn, daarom net toch dat ietsje belangrijker ? Omdat hij bij jouw geboorte voor het eerst heeft ervaren wat vader zijn betekent en toen ook voor het eerst heeft ervaren, hoe intens de gevoelens bij zijn prille vaderschap konden zijn ?Of bepaalt het aantal typisch van hem geërfde genen, hoe belangrijk en betekenisvol je voor hem kan zijn? Of hij voor jou? Datzelfde spleetje in je kin, net zoals je vader het had, dezelfde kleur van haar en ogen, je karakter en persoonlijkheid die zo aanleunen bij die van hem…. Maar allemaal iets minder uitgesproken dan bij je vader, want je kreeg ook de genen van je moeder. Maar toch, je bent zo duidelijk en herkenbaar zijn dochter…. Ik heb er geen idee van en ik heb ook nooit naar de antwoorden op deze vragen gezocht. Enkel omdat ik nog nooit eerder mezelf deze vragen heb gesteld. Niet stilletjes, niet hardop, zelfs niet in mijn gedachten, waarin ik toch alle vrijheid van denken heb. Want nog maar denken of vermoeden dat ik ook maar iets belangrijker of meer van betekenis voor mijn vader zou geweest zijn dan mijn jongere zussen, zou onmiddellijk en verwoestend afbreuk doen aan de man, die mijn vader is geweest. Denken of vermoeden dat ik, als zijn eerstgeborene, iets meer biezonder voor hem zou geweest zijn dan mijn zusjes, zou het toppunt van hoogmoed en eigenwaan zijn. Papa is heel mijn leven papa gebleven en in dat vierletterwoord, zit alles wat hij voor mij was, is, en altijd zal blijven. Een heel liefdevolle, warme kerel, voor wie zijn gezin, gevormd door de vrouw van zijn leven en vier dochters, het hoogste en kostbaarste was wat hij had. Een man met waarden, normen en principes. Hij was de tweede jongste in een gezin van vijf broers, vroeger als kleine jongen een vlegel, maar eens volwassen en verantwoordelijk, eens een man, kon hij met weinig woorden, heel veel zeggen. Des te groter waren zijn daden. De woorden altijd en nooit bestonden enkel in zijn gevoel, vanuit zijn waarden. Toch waren het voor hem de meest zinloze woorden uit het woordenboek. Altijd kan anders worden zei hij, en nooit mag niet bestaan. Papa had enkele, typisch op hem geijkte uitdrukkingen, waar ik hem nu nog steeds, elf jaar na zijn dood, gelijk in moet geven. …zoals « de gemakkelijkste weg is een doodlopende straat « ! waarmee hij ons alleen maar wilde duidelijk maken dat je de moeilijke weg mag vermijden als het enigzins kan, maar ligt hij nu eenmaal duidelijk voor je, vecht dan, en zie het als een kans om als mens te groeien. Op het einde van die moeilijke weg, zal veel voldoening en vrede met jezelf op je wachten. Maar kies je er toch voor om in een bepaalde situatie in je leven, langs de makkelijke weg te gaan en loop je dan onvermijdelijk vast, wees dan volwassen genoeg om de verantwoordelijkheid voor de gevolgen van je keuze, bij jezelf te leggen en bij niets of niemand anders. Want alles is altijd te herleiden tot jezelf, was zijn mening. Daarom, zijn er geen verkeerde keuzes, en moet je alleen met de gevolgen van je keuzes kunnen leven. Of dat andere zinnetje, « niets is zo erg als het lijkt « ook zo typisch mijn vader, dat me soms, als ik het lastig had met iets of iemand, en wanneer ik dan bij mijn vader om advies of troost ging vragen, wel eens mateloos kon frustreren…. « niets is zo erg als het lijkt «. Kort en bondig. Als kind ben je niet altijd gediend met zo’n antwoord, al troostte papa ons maar al te graag als dat nodig was, en gaf hij alle goede raad die hij maar kon geven, toch werkt dat zinnetje, nog keer op keer. Want als de lastige en pijnlijke momenten weer keren in je leven, wat ze op het gepaste moment ook altijd weer doen, vergeet je meestal snel hoe moeilijk, pijnlijk, zwaar of lastig het is geweest. Leer van je fouten, dan hebben ze tot iets gediend zei hij dan, en ga verder. Mijn vader was een man, die heel snel en makkelijk mensen kon amuseren en doen lachen. Een ganse one-man-show kon hij opvoeren, zonder dat het ook maar een moment ging vervelen. Zijn lach, heel hartelijk en aanstekelijk. Misschien taxeer ik daardoor mensen heel makkelijk op lach. Hij was eerlijk, en gul en kon geen onrecht verdragen. Hij was een eenvoudige metser, een stielman, die met zijn handen de mooiste bouwwerken kon oprichten. Bij elk huis dat hij in zijn leven heeft gebouwd, hield hij in het achterhoofd, dat er een gezin in moest gaan wonen. Daarom creëerde hij, veel meer dan dat hij aan het metsen was. Je kan een klein dorp vullen met alle huizen en appartementen die hij in al zijn jaren heeft gebouwd. Veel lof over de vader die ik heb gehad, maar zo terecht. En dan, veel te vroeg, ergens tussen zijn 53e en 54e verjaardag, sterft hij heel plots en onverwachts. Zijn grote, en liefdevolle hart, besloot er mee op te houden…. Zonder afscheid, zonder nog een knipoog, waarmee hij ons steeds zo kon vertellen hoeveel hij van ons hield…zonder nog iets, ….valt hij levensloos neer, vlak voor de grote vijver in zijn tuin vol koikarpers en steuren, en die hij met z’n blote handen had uitgegraven…. Of kwam hij toch afscheid nemen? En bij mij dan nog wel? Zijn eerstgeborene, « m’n oudste « zoals papa me vaak liefkozend noemde. Was het echt papa, in iets wat ik voor alle gemak en zonder gedoe, een droom noem, een droom waarin ik doorheen een donkere ruimte lijk te kijken, en een gestalte die ik in iets wat ik met een deuropening vergelijk zie staan, met achter die gestalte een fel wit licht, die aan mij vraagt, « mag ik gaan ? ik moet gaan … Ja, het was slechts een droom, op dat moment toch, want ik schrok wakker, zag op de wekker dat het pas half acht was, nog te vroeg om op te staan na het personeelsfeestje van de avond daarvoor, en soesde weer weg. Die gestalte, die ik niet herkend had, maar duidelijk een persoonsgestalte had, met zijn vraag, « ik moet gaan mag ik gaan « ? was verdwenen en had geen slecht gevoel bij me achter gelaten, zelfs geen nieuwsgierigheid. Ook de donkere ruimte waarin ik niks of niemand anders kon ontwaren of bespeuren, was verdwenen. Weg was ook dat felle witte licht achter die gestalte. Het was zaterdagmorgen, terecht dat ik nog een beetje langer wilde slapen. En dat slapen lukt onmiddellijk… Teveel goede wijn en die zware maaltijd zullen hun ding wel gedaan hebben dacht ik toen, hoe anders zie ik het nu … Maar dan is hij er weer, die droom, die ik nu geen droom meer noem, maar papa’s afscheid aan mij…. Opnieuw is er die donkere ruimte waar ik doorheen kijk en die gestalte die ik in een deuropening zie staan. Opnieuw is er achter die gestalte, dat felle witte licht.

Opnieuw is er die vraag

« Mag ik gaan? ik moet gaan « waarop ik antwoord « als je dan moet gaan, dan is het maar zo en moet je gaan … «
Ook dat leerde papa ons, als iemand perse vindt dat hij iets moet, laat hem dat iets dan doen, want er is een goede reden waarvoor of waarom… niets gebeurt nu eenmaal zonder een goede reden, want anders gebeurde het niet….. Op dat moment gaat de telefoon aan mijn bed, die ik sinds die zaterdagochtend daar niet meer wil…De tijd werd ondertussen een half uurtje later, 8 uur om precies te zijn. Mijn jongste zus, die me belt, helemaal overstuur, om me te zeggen dat ik zo snel mogelijk moet komen, want mama heeft papa, net dood gevonden. Zijn gezicht voelde nog warm, toen ik hem tot afscheid, ….een kus op zijn voorhoofd heb gegeven…….

Verboden te voorspellen ?

2009-12-19T16:08:00.000-08:00

Als we de toenemende bemoeienis van vadertje staat in ogenschouw nemen en de rechtspraak op de voet volgen, dan is het maar een klein stapje naar de vraag, of er in de toekomst nog mag worden voorspeld? Immers, een orakel wordt strafbaar gesteld en voor handlezen en kijken in de glazen bol kan je een zware boete krijgen? En nog een stapje verder zou gaan of je over je gevoel mag praten of niet, waarschuwen mag ook niet meer? Als mensen hun visie of voorspelling in andere landen bij de naam noemen, dan lopen ze de kans vervolgd te worden, omdat ze onrust zaaien met hun rariteiten en rare verhalen... Toekomstvisioen of werkelijkheid? Als je je mond opendoet, is het maar een klein stapje om door een ander 'ergens' van beticht te worden. Voor je het weet worden er immers allerlei etiketten op je geplakt...

Triest dat een mooi land als het onze zo dreigt weg te zinken ...

In het derde rijk werden helderzienden, paragnosten, astrologen, sterrenwichelaars, koffiedikkijkers en handlezers thuis opgehaald en opgesloten in concentratiekampen. Ze werden aanzien als een bedreiging voor de staat... Een maatschappij monddood maken, zodat niemand eigenlijk nog iets kan zeggen of durft te zeggen...? Willen we daar naar terug? Of willen we juist naar een dergelijke maatschappij toe? Mag een burger niet meer bezorgd zijn? De vrijheid van meningsuiting is het kostbaarste goed dat er in een democratie bestaat. Daarom mag hopelijk een burger, een 'intuïtist' nog in volle vrijheid, weliswaar op respectvolle en fatsoenlijke toon, praten over zijn beelden, visioenen, dromen van de toekomst, positief of negatief, meedenken en meevoelen met het komend jaar voor mens en wereld..

Volgens de sterren ....

2009-12-01T06:39:00.000-08:00

Het verhaal gaat dat de vijftigjarige Gaban Vederala die dag de hele ochtend in bed bleef. Zijn vrouw Menike, die dertig jaar jonger was dan hij, serveerde het middagmaal op een tafeltje in zijn slaapkamer. Gaban stond voorzichtig op en ging aan tafel zitten. Hij wachtte tot zijn vrouw van alle schotels geproefd had, van de rijst en van alle curry's. Pas daarna liet hij zich bedienen. Toen hij eindelijk met eten begon, was alles koud. Na het eten kroop Gaban weer in bed. Hij ging die dag zwaar gebukt onder zijn vijftig jaren. Menike bracht hem zijn betelbladeren op een dienblad van gevlochten stro. Ze maakte een betelpruim* klaar en kauwde erop. Gaban hield haar nauwlettend in de gaten. Pas toen hij zag dat zij er niet ziek van werd, nam hij de pruim van haar over. 'We doen wat we kunnen,' zei Menike. 'Als we dat tot vanavond volhouden, zal het gevaar geweken zijn.' Gaban had zijn huis met prikkeldraad omheind en een bewaker aangesteld. Hij had zowel de metselaar als de timmerman het hele huis laten controleren. De keuken werd sinds de vorige avond niet meer gebruikt, teneinde het risico van brand zoveel mogelijk te beperken. Al deze maatregelen had hij genomen omdat hun zoon Sarat die dag 1 jaar, 3 maanden en 9 dagen oud werd. 'Als er iets gaat gebeuren, gebeurt het voordat het donker is,' zei hij, 'dat weet ik zeker.' Gaban Vederala was arts en astroloog. Hij was tot zijn zesenveertigste vrijgezel gebleven, want de sterren hadden voorspeld, dat hij een vroege dood zou sterven, als hij eerder zou trouwen. Dus was Gaban toen hij zesenveertig was, nog steeds alleen. Op een avond was Gaban naar de tempel geroepen om pelgrims te onderzoeken, die ziek waren. Een van hen was Menike, een levendig meisje van zestien jaar. Zij was meteen onder de indruk van Gaban. En elke keer wanneer hij de pelgrims een bezoek bracht, lachte zij naar hem. Dit was de ouders van het meisje niet ontgaan. En toen zij weer thuis waren, schakelden ze een huwelijksmakelaar in om hun dochter aan de ouders van Gaban Vederala aan te bieden.
Gaban was wel geïnteresseerd. De ouders van Gaban gaven de horoscoop van hun zoon aan de ouders van het meisje. Op hun beurt kregen ze de horoscoop van Menike. Het bleek dat ze prachtig bij elkaar zouden passen. Volgens de sterren zou Menike Gaban welvaart brengen en als hij oud was zou zij hem goed verzorgen. Bovendien zou zij een kind baren en vooral daar was Gaban blij om. Weliswaar stond in zijn eigen horoscoop dat hij kinderloos zou blijven, maar daarover maakte hij zich niet druk. Menike zou een kind krijgen en nog wel een zoon! Gaban wist niet hoe snel hij alles moest regelen. Beladen met voedsel en cadeaus bracht hij samen met zijn ouders een bezoek aan het ouderlijk huis van Menike. Kort daarop trouwden ze. Het eerste jaar van hun huwelijk waren Gaban en Menike erg gelukkig. Maar na verloop van tijd werd dat minder, want Menike werd niet zwanger. De buren begonnen haar te mijden, want een onvruchtbare vrouw bracht ongeluk. Steeds vaker zat Menike stiekem te huilen.
Maar nog een jaar later waren de problemen voorbij: Menike was zwanger. Gaban was dolgelukkig en Menike werd overal weer met open armen ontvangen. In april, een paar dagen voor het nieuwe jaar, werd hun zoon geboren. 'Precies zijn vader,' zeiden de mensen. 'Dezelfde grote ogen. Dezelfde prachtige neus.' Gaban trok de horoscoop van zijn zoon. Hij schrok van wat de sterren voorspelden en ging meteen op pelgrimstocht. Toen hij terugkwam, keek hij nog even bezorgd. Is er iets mis? vroeg Menike ongerust. 'Het is de horoscoop van onze zoon,' bekende Gaban, 'die voorspelt iets vreselijks. De vader zal sterven op de dag dat het kind 1 jaar, 3 maanden en 9 dagen oud is. Menike zette grote ogen op van schrik. Verbijsterd ging ze zitten en was een hele tijd sprakeloos. En nu was het dus zover. Vandaag was hun zoon 1 jaar, 3maanden en 9 dagen oud. Maar de zon begon al te zakken en nog was er niets gebeurd. Gaban lag nog steeds in bed en Menike zat naast hem. Ze waren blij dat er eindelijk een eind kwam aan deze lange, bange dag. Opeens hoorden ze buiten lawaai. Een schreeuw. Daarna stilte. Gaban viel bijna flauw van schrik. 'Wat was dat?'Het duurde even voor Menike zich hersteld had. 'Hoe moet ik dat weten?' zei ze zenuwachtig. 'Zal ik gaan kijken?' Er werd hard op de deur geklopt. Gaban en Menike verroerden zich niet. Gaban dacht dat zijn laatste uur geslagen had en klampte zich bevend vast aan zijn vrouw. Toen hoorden ze buiten iemand schreeuwen: 'De jonge meester van hiernaast is in de put gevallen en verdronken!' Menike kreunde. Ze maakte zich los van haar man en kromp in elkaar. De hersenen van Gaban werkten op volle toeren. Wat was er allemaal aan de hand? Hij had geen fouten gemaakt in de horoscoop, dat wist hij zeker. Vandaag zou de vader van zijn zoon sterven door een ongeluk. Plotseling drong de waarheid tot hem door. Hij begon te stralen van opluchting. 'Menike, je bent een fantastische vrouw!' zei hij. 'Ik blijf leven en ik heb een zoon.' En weer vol levenslust stond Gaban op, opende alle ramen en deuren en liet de avond binnen. Hij was nergens meer bang voor.

* Betelpruim is een klein pakje van betelbladeren en andere ingrediënten waarop mensen kauwen zoals ook wel gedaan wordt met tabak.

Bezoekers uit de ruimte

2009-11-19T02:15:00.000-08:00

Vier jaar lang heeft het Amerikaanse publiek zich afgevraagd wat waar is van de vreemde en aanhoudende verhalen over angstaanjagende voorwerpen die de Amerikaanse hemel doorkruisen. Vorige week heeft de US Air Force de volgende feiten kenbaar gemaakt aan LIFE magazine:

Ten gevolge van voortdurende rapporten over vliegende schotels verzamelt de luchtmacht onophoudelijk informatie over en bestudeert ze ongeïdentificeerde vliegende voorwerpen. (...) Uit dit uitgebreid onderzoek mag het volgende worden geconcludeerd:

* 1. Schijven, cylinders en soortgelijke voorwerpen van geometrische vorm, van een lichtgevende kwaliteit en stevig materiaal gemaakt, worden al jarenlang waargenomen en zijn misschien tot op vandaag aanwezig in de atmosfeer van de aarde.

* 2. Groene vuurballonnen, van een licht dat intenser is dan dat van de volle maan, passeren veelvuldig onze hemel.

* 3. Deze voorwerpen kunnen door de huidige wetenschap niet worden uitgelegd als natuurlijke fenomenen- maar enkel als artificiële toestellen, gecreëerd en bestuurd door een hoge intelligentie.

* 4. Tenslotte zou geen enkele elektriciteitscentrale die zich vandaag op de aarde bevindt aan de basis kunnen liggen voor de verklaring van deze objecten.

De paragnost als liefdescoach

2009-10-25T11:50:00.000-07:00

Gelukkige mensen bezoeken geen paragnosten en mediums. Helaas, er zijn ook minder bedeelden. Hun aantal loopt sterk op. Als paragnost heb je er een volle dagtaak aan. Maar wat is geluk? Geld, liefde, roem, gezondheid of een goede baan? Maak een rondje langs de zieners en ze zullen je vertellen, dat relaties op de eerste plaats vallen of staan als hen om advies wordt gevraagd. Geld en gezondheid komen op respectievelijk de tweede en de derde plaats. De liefde, of het gebrek daaraan, blijkt dus het belangrijkste gegeven om je wel of niet gelukkig te voelen. Het zal niemand verbazen. Wel opmerkelijk is de rol van mediums en paragnosten in de zoektocht naar de ware prins of prinses. Ik heb geen cijfermateriaal maar gezien het succes van de Astrolijnen en parabeurzen kunnen we rustig stellen dat het om ettelijke honderdduizenden consulten gaat. Het zijn niet enkel de simpele zielen die geloven in de kaartenleggers, want vele BV's schromen niet om hun stukgelopen liefdesleven de schuld van de Kosmos te geven. De paragnosten zijn hun steun en toeverlaat. De vraag die dit gegeven oproept is natuurlijk hoe zinvol het bezoekje aan de 'ziener' is. Kan hij of zij werkelijk iets over je liefdesleven voorspellen? Mijn eigen ervaring is wat dat betreft interessant. Na een heftig verlopen relatie, waarin ik mezelf helemaal verloren had, zocht ik hulp bij een bevriende paragnoste, Anjes. Van haar was me bekend dat zij een uitstekende magnetiseur is. Ik had slaap en rust nodig, dus dat was in de eerste plaats het doel van mijn bezoek. Zonder haar op de hoogte te brengen van mijn liefdesproblemen 'wist' zij wat er aan de hand was. Zij vertelde me nauwgezet de fouten die ik had gemaakt. Ik kon er geen speld tussen krijgen. De vrouw had voor honderd % gelijk. Mijn intuïtie had me kunnen behoeden voor de dramatische vergissingen. Ik raakte bevriend met deze bijzondere paranormale hulpverleenster. Daarom bezocht ik haar optreden in Sint-Niklaas en kwam zodoende ook in contact met andere paragnosten. Ondertussen had ik me voorgenomen geen vaste relatie meer aan te gaan. Wie mij kent weet dat ik zelden op 'goede' voornemens terugkom. Toch werd me nog één langdurige vaste relatie voorspeld. Ik wuifde die voorspelling weg. Ondenkbaar. Anjes, glimlachte geheimzinnig en adviseerde me mijn huis weer leefbaar en gezellig te maken. Weldra zou een nieuwe dame voor mijn deur komen staan. Zij zag ons een warm en romantisch liefdesnestje bouwen. Enige weken later kreeg ze gelijk. Een vrouw die ik bij toeval ontmoette zocht voor een paar dagen een vluchtadres. Dit had te maken met haar agressieve partner. Ik gaf haar dat onderdak. Geen haar op mijn hoofd dat aan een nieuwe relatie dacht. Die paar dagen werden inmiddels 5 prachtige jaren! En ja het is een van mijn mooiste relaties aller tijden. Misschien ben ik een uitzondering. Of was het toch toeval. Ik kan daar geen antwoord op geven. Hoewel ik de bewuste paragnoste daar niet van kan betichten staan er tegenover deze correcte voorspelling ook missers van andere met naam en faam bekende mediums. Maar wat de meesten uitstekend beheersen is telepathie. Telepathie, gecombineerd met mensenkennis en persoonlijke aandacht, kan waardevol zijn bij een advies over je liefdesleven. Vaak zijn de teleurstellingen ontstaan door verkeerde inschattingen en verwachtingen. Een goed medium legt daar de vinger op. Hij 'ziet' oorzaak en gevolg en geeft zo inzicht in je situatie. Op zich kan een bezoekje dus meer inzicht in je eigen denkwereld geven, dan je veronderstelt. Ik geef toe dat sommige psychologen dit analytische vermogen eveneens bezitten. Maar het verschil is dat de paragnost direct tot de kern van de zaak kan doordringen en een psycholoog daar vele dure sessies voor nodig heeft. De meest lastige opdracht voor geestelijke hulpverleners, inclusief de paragnosten, is de cliënt overtuigen dat stukgelopen relaties doorgaans niet te herstellen zijn. Loslaten is moeilijker dan vasthouden. De cliënt wil horen dat alles weer goed komt. Probeer dan maar eens te vertellen dat een mislukte relatie de weg opent voor nieuw geluk. Ik voorspel dat paragnosten als liefdescoach de trend gaan worden (voor zover ze dat al niet zijn). Op televisie zullen we dit in de nabije toekomst ook gaan zien. Dan moet je niet denken aan de flauwekul van Astro-tv en Astro-tijd. Dat is allemaal onzin en geldklopperij. Nee, er is gelukkig ook nog koren onder het vele kaf. Let maar op! Ondertussen is mijn advies: go with the flow. Als het liefdesgeluk voor je is weggelegd komt dat heus wel op je pad. Zoals mij dus overkwam. Leef vandaag, geniet en denk niet te veel aan morgen.

Surf ook eens naar www.parazijn.eu (Aanbevolen en betrouwbare paragnosten)

Het denken van de mens en onze zelfgenezing

2009-10-20T12:26:00.000-07:00

De reguliere geneeskunde loopt met ontdekkingen steeds meer tegen een muur. Echt nieuwe ontdekkingen worden steeds zeldzamer. Tegelijkertijd krijgen steeds meer mensen last van langdurige aandoeningen en mensen krijgen meer en meer last van de bijwerkingen van medicatie. In ons land en elders in Europa raken steeds meer artsen geïntrigeerd door het idee dat de geneeskunde wellicht gesplitst moet worden in twee delen: nl. de acute geneeskunde, en de geneeskunde die gericht moet zijn op langdurig zieken. Bij acute ziekten is er vaak sprake van levensgevaarlijke situaties, die direct kunnen worden opgelost met medicatie. Bij langdurig zieken is er sprake van een voortdurende achteruitgang die soms leidt tot sociale isolatie, medicijnen werken niet meer of onvoldoende en mensen verliezen het vertrouwen, dat ze ooit beter zullen worden. In Amerika woont en werkt Prof. Dr. Hameroff. Zijn ontdekking betekent letterlijk een bom onder het denken van veel collegae artsen, die dan ook wisselend reageerden op zijn ontdekking.

Naar een nieuwe relatie zoeken

2009-09-29T07:07:00.000-07:00

Vaak wordt de inzet van een nieuwe relatie ons ingegeven door onze manier van denken en wordt de lat bij de verwachtingen naar een nieuwe partner te hoog gelegd. Deze manier van zoeken wordt meestal ingegeven door ons gevoel om iemand te zoeken, die beantwoordt aan onze verwachtingen, maar de achterliggende problemen zoals emotionele, financiële of gezondheidsproblemen zijn niet zomaar gewoonweg onmiddellijk op te speuren. Daarom is het moeilijk om ze tijdig te detecteren, te begrijpen of te doorgronden. Om de eventuele problemen goed aan te pakken, begint men best met een propere lei. Men kan immers denken aan angsten, een laag zelfbeeld, een minderwaardigheidscomplex, of eenvoudigweg aan een gewetst iemand, in een vorige relatie of in de jeugd. Bent u ongelukkig geweest in de liefde en heeft u een minder goede ervaring met een dramatische afloop, dan kan dit aspect ervoor zorgen, dat u in de toekomst wel het geluk gaat krijgen, dat u verdient. De oorzaken kan men tijdig opsporen, door bij sommige mensen de kwaliteiten en minder positieve kanten in kaart te brengen en ze één bespreekbaar te maken. Daarna kan men pas beginnen aan de ontwikkeling en de concretisering van een nieuwe relatie. Zo is het mogelijk voor betrouwbare mensen om blokkades van emotionele of sexuele oorsprong weg te werken. Afkomst, opvoeding, religie en opleiding zijn enkele zeer belangrijke aspecten, die men zeker moet aankaarten als men iemand goed wil leren kennen. De meeste mensen doen er best aan om een nieuwe relatie slechts dan te beginnen als de oude goed en wel is verwerkt en afgesloten. Mocht u zelf een nieuwe relatie willen aangaan, terwijl de blokkades en remmingen nog bestaan, dan is dit zeker niet doenbaar op langere termijn. Eens het gevoel van gemis aan de oude partner totaal verwerkt is kan men - mijn inziens - wel een nieuwe en waardevolle relatie aangaan, eerder niet. Laat u daarom nooit misleiden door gespecialiseerde huwelijks- of consultentsbureau's die zich toespitsen op malafiede praktijken, tegen meestal exhuberant hoge woekerprijzen. Men dient zich ook genoeg te bewegen in het verenigings- sport, of sociale leven om alzo zijn persoonlijke uitstraling te versterken. Wil je iemand leren kennen, laat je dan ook zien, is mijn devies! Betaal ook nimmer of nooit te hoge bedragen bij het wegwerken van uw problemen en hoed u voor zogenaamde charlatans, die alles in het werk 'zullen' stellen om de nodige hulp te verlenen tegen de aanbieding van een fikse vergoeding. Teveel dienstverlenende praktijken en consulentenbureau's werpen zich immers met allerlei commerciële smoesjes op om uw emoties te achterhalen en ze niet deskundig genoeg te behandelen, met alle nefaste gevolgen vandien. Denk dus tweemaal na vooraleer u zich door malafiede huwelijksbureau's zou laten benaderen bij het zoeken van een geschikte wederhelft. Uw liefdesleven is daar immers te belangrijk voor. Immers talrijke activiteitenclubs bieden zeer goede alternatieven om in een open en spontane geest mensen te ontmoeten en u beter te leren kennen.
Lees alles nog eens na op de site www.ericnaeyaert.eu, onder de rubriek Vrije Tijd en vraag desnoods hulp van de tarotkaarten.

Russen krijgen vrije dag om lekker te vrijen

2009-09-24T07:09:00.000-07:00

Inwoners van een russische stad vierden Koppeldag. Dat is een nieuwe feestdag, speciaal in het leven geroepen om het historisch lage russische geboortecijfer op te krikken. De inwoners van Oeljanovsk hebben van hun gouverneur de opdracht gekregen meer kinderen te maken, en liefst zo vlug mogelijk. Gouverneur Sergej Morozov, een trouwe volgeling van voormalig president Poetin, hoopte de burgers zo aan te sporen om hun nationale plicht te vervullen. Bijna alle ambtenaren hadden een vrije dag. Zijn wens is, dat ze die niet enkel aan hun kinderen besteden maar ook, en vooral aan hun partner. Het Russische geboortecijfer daalt jaarlijks met zo'n 700.000 mensen. Voormalig president Poetin heeft de bevolking al meerdere keren opgeroepen om meer kinderen te maken. De datum van 12 september was overigens niet zomaar gekozen. Over negen maanden is het 12 juni en dan is het in Rusland 'Dag van de Revolutie'. Op 12 juni van dit jaar kregen alle ouders, die op die dag een kind gekregen hadden een geschenk. Dat kon een som geld, een auto, een koelkast of een televisie zijn. De hoofdprijs was een Russische 'patriotjeep'. Die ging naar een koppel, dat die dag een derde patriot op de wereld zette. Blijkbaar werd de oproep niet door iedereen met succes gevolgd. Een aantal Russen wilde eerst de economische vooruitgang, die onder Poetin ontstond, zien stabiliseren.

Dat is waar het allemaal om draait

2009-09-24T07:01:00.000-07:00

De aanstekelijke lach van Rani De Coninck (36) was in geen velden of wegen te bespeuren. In de zesde aflevering van het VTM-programma Celebrity shock was te zien, hoe de presentatrice tijdens een zogeheten rebirthing-sessie in snikken uitbarstte. De ademhalingstechniek katapulteerde haar terug naar eind jaren '80, toen haar oudere zus Debbie verongelukte. 'Voor ik het wist', zei ze, 'kwam alles naar boven. Al het verdriet.' In Celebrity shock ondergaan acht bekende Vlamingen een beenharde zuiveringskuur. Rani belandt, samen met Gilles De Bilde, op het paradijselijke eiland Koh Pha Ngan in Thailand en ondergaat er onder andere een Thaise massage, een darmspoeling, een vastenkuur en een rebirthing-sessie. Die laatste, een techniek waarbij men snel en ritmisch ademt, wordt vaak toegepast om negatieve gevoelens en gebeurtenissen uit het verleden te ontladen. In het geval van Rani: de dood van haar zus Debbie, nu bijna 20 jaar geleden. 'Voor ik het wist', zei ze in de aflevering van woensdag, 'kwam alles naar boven. Al het verdriet. Ik heb het vernemen van de dood van mijn zus helemaal herbeleefd. De onmacht dat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Ik heb haar ook gevoeld. Ik weet dat ik haar grote lieveling was. En zij de mijne. Ja, dat was weer even zij en ik. Dit was heel zwaar. Ook voor haar. Misschien hebben we nu voor het eerst echt afscheid kunnen nemen." Klinkt bizar, maar voor paragnost, astroloog en psychotherapeut Eric Naeyaert is het zeer herkenbaar. Dat is waar het allemaal om draait, vertelt hij, 'opgekropte gevoelens wegademen. Je belandt niet per se terug in de baarmoeder, nee. Dat kán, maar de term rebirthing slaat vooral op het gevoel herboren te worden door je ademhaling te bevrijden van blokkades. Fysiek is het trouwens geen lachertje." Voor de kijkers die Rani enkel als goedlachse presentatrice kennen, was het alleszins even schrikken. Rani was zestien toen Debbie - op dat moment acht maanden zwanger van haar tweede kind - verongelukte en over het gemis heeft ze het sindsdien zelden of nooit gehad in interviews. Eén keer, in 2005. 'Als ik in de lente naar mijn wagen stap', zei ze, 'en ik zie een blaadje aan de takken van bomen, tja, dan heb ik dat gezien. Er zijn wellicht veel mensen die dat niet meer zien, maar ik heb door het verlies van Debbie een extra zintuig gekregen dat mijn leven verrijkt. Al blijft het een verdriet voor je hele leven. Een leegte.'

Het is maar hoe je het bekijkt

2009-09-24T06:11:00.000-07:00

We hebben allemaal onze eigen belevingen en ervaringen in het leven. Iedereen ziet het leven door zijn eigen bril en we zijn daarin allemaal uniek. Iedere gedachte en iedere actie heeft ons gemaakt tot wie, of wat, we nu individueel en met zijn allen, zijn. Dagelijks krijgen we een hoop informatie te verwerken, die een niet onaanzienlijke bijdrage levert aan onze ervaringen. Zo laten we allemaal toe op mentaal niveau geconditioneerd te worden door informatiestromen, die ze dagelijks op ons - vanuit diverse hoeken - afvuren. Dit begint al vanaf het moment dat we geboren worden. Onze ouders brengen ons een hoop dingen bij. Ze zijn onze basis. Op school wordt er ook een hoop aangeleerd. De poitiek propageert zijn deel, ook de wetenschap en religies uiten diverse visies, en laten we de media niet vergeten, die overal naar buiten treden, en ook hun aandeel hebben in het mentaal conditioneren van hun standpunten. Samen, met onze eigen ervaringen, bepalen deze invloeden dan hoe wij tegen het leven aankijken. Allemaal hebben we zo onze eigen soms originele en unieke mening. Je bent wat of wie je denkt. Toch vraag ik me ook wel eens af, waar onze eigen overtuigingen vandaan komen? Zijn we ons wel volledig bewust van wat we denken? Zijn we wel, of niet in staat om kritisch genoeg naar onszelf en naar anderen te kijken? Dit zijn vragen, die we onszelf openlijk zouden moeten stellen. Als we goed kijken naar de wereld om ons heen, dan zien we enorm veel tegenstellingen. Overal worden daarover discussies gevoerd. Sommigen willen hun gelijk halen in zowat alles. We verdedigen onze mening als de enige echte 'waarheid', zonder stil te staan, waarop we onze mening baseren. Op elk denkbaar niveau trachten we ons gelijk te halen. Dit gebeurt op het werk, in de politiek, in de wetenschap, het bedrijfsleven, in de religies, en ga zo maar door. Op elk denkbaar niveau speelt de polariteit an het thema een dominante rol. Vaak kan dit leiden tot ernstge frustraties en tot zware stress. Zo escaleert dit onderwerp daarna dikwijls in haat en nijd. We worden verblind door het eigen gelijk. Angst en depressies zijn daarna het gevolg. De meeste ruzies en oorlogen beginnen door een dergelijke escalatie en na lange tijd wordt er zelfs vergeten, waar het uiteindelijk om ging. Het is zeer verbazingwekkend, om te zien dat we de meeste aandacht schenken aan juist datgene, dat we niet in ons leven wensen. We schenken immers aandacht aan datgene, dat we als tegenpool zien. We zijn tegen dit, tegen dat en we protesteren hier, en we protesteren daar. Het gaat altijd maar door en door. We zeuren wat af in het leven en voeden zo onze zin voor onvrede. Het is dus niet verassend om te zien, dat juist datgene waar we tegen zijn, en wat we niet wensen te ervaren, zich zo juist in ons leven manifesteert. Negatieve aandacht is ook aandacht. Wat we wel wensen te ervaren, wordt dan overschaduwd door de aandacht, die we schenken aan datgene wat we niet wensen. Als we nu allemaal eens met liefde in ons hart aandacht zouden gaan besteden aan wat we juist wel willen ervaren en bereiken in het leven, dan kan dit zich namelijk in ons leven manifesteren. Dan hoeven we niet meer in discussie te gaan met elkaar. Dan leeft iedereen zijn eigen waarheid. Dan vervullen we allemaal onze eigen wens. En we draaien de boel gewoon om. Als onze verlangens worden gevoed, in plaats van onze ergernissen, dan zullen de oplossingen van onze problemen vanzelf een uitkomst krijgen. Dit geeft ons de mogelijkheid om eventueel een eenheid te ervaren in onze verscheidenheid. We kunnen samen uniek zijn: als we ons leven naar elkaar en onszelf toespitsen, naar binnen toe, in plaats van altijd naar buiten, dan kan niemand meer macht op een ander uitvoeren. Zo geven we onze energie niet meer weg, maar gebruiken we die dan voor onszelf. Stel je eens voor hoe het leven dan zou kunnen zijn. Het is niet gemakkelijk, maar vraag jezelf toch eens af of datgene, wat we niet wensen te ervaren in ons leven ook gemakkelijk te verdragen is? En vergeet niet: als je respect wil bekomen, dan moet je respect en hoffelijkheid betonen!

Paranormaal begaafd

2009-09-24T05:57:00.000-07:00

Wanneer is iemand paranormaal begaafd? Wat is een visioen, een denkbeeld, een wens of een droom? Velen denken dat het gegeven een vooruitblik, of een blik in het verleden is, die plots uitkomt. Maar wat doe je dan met zo'n vooruitblik, als je pertinent weet, dat die effectief gaat uitkomen? Mensen die paranormaal begaafd zijn, weten niet altijd precies, wanneer een specifieke gebeurtenis zal gaan plaatsgrijpen. Ze kunnen gebeurtenissen en feiten waarnemen, maar kunnen niet echt een tijdsduur geven. Vaak weten ze niet wat ze met deze informatie moeten doen, en wachten ze geduldig de feiten af, tot deze zich concretiseren. Als je een visioen krijgt, is het meestal net alsof je er echt geestelijk en lijfelijk bij aanwezig bent, je beleeft het en je weet pertinent zeker dat het zal gebeuren of uitkomen. Net zoals dromen zo echt kunnen zijn, zo beleef je ook een visioen. Alleen gaat dit verder en blijft het niet enkel bij een wens, een denkbeeld, of een droom! Een visioen kan heel gedetailleerd worden waargenomen en zelfs namen, plaatsen, gevoelens en emoties bevatten. Als het visioen over is, dat weet men pertinent, dat het geen droom of dagdroom was. Het gaat immers echt om een visioen. Toekomstvisioenen geven een heldere weerspiegeling van een gebeurtenis die nog gaat komen. In de nabije toekomst of binnen onafzienbare tijd. Ze geven een beeld van een ramp, die te gebeuren staat of een grote verandering op de aarde, of iets ongewoons in het dagdagelijkse gebeuren. Zijn deze visioenen dan waarschuwingen? In sommige gevallen wel, want ze geven een beeld naar waar iets toe kan leiden, als een situatie scheefgroeit. Tegen toekomstvisioenen kan men niet veel doen, maar we kunnen ons wel voorbereiden op hetgeen dat er komen zal. Personen die in hun laatste levensfase zijn gekomen, vooral na een periode van (langdurige) ziekte, bespeuren dan reeds vaak overleden vrienden, of familieleden. Deze overledenen komen de zieke (stervende) al verwelkomen en voorbereiden op zijn overgang. Zij brengen rust, vertrouwen en vrede bij de stervende, en begeleiden hem of haar dan in een later stadium naar de andere wereld. Dit is een zeer veel voorkomende gebeurtenis bij mensen, die op hun sterfbed liggen. Waarschijnlijk verneemt u ook wel eens via een vriend dat een oom, of tante voor hun overlijden zachtjes vertelden, dat hun vroegere overleden broer, vader of vriend bij hen op bezoek was. Dit geeft hen een groot gevoel van vrede en liefde, en daardoor kunnen ze rustig hun overgang voorbereiden en inslapen. Deze sterfbedvisioenen bewijzen dat diegenen, die ons voorafgingen steeds om ons bezorgd blijven, en meestal op momenten van nood ter hulp komen. Meestal vinden deze sterfbedvisoenen enkele dagen of weken voor het eigenlijke overgaan plaats. Naast bekenden, zoals familie, vrienden of kennissen, want het kan meer dan een persoon zijn, die op bezoek komt, kunnen er ook onbekende gidsen de stervende bezoeken en hem later mee begeleiden. Voor stervenden zijn deze bezoeken volstrekt geen inbeelding! Dat zullen goed ingelichte bronnen u ten stelligste kunnen bevestigen. Deze sterfbedvisioenen (die dus eigenlijk geen visioenen zijn) vinden plaats bij zowel personen, die medicatie nemen, als bij hen die er geen nemen. Bovendien zijn er gevallen bekend van bezoeken door overledenen, waar de stervende nog niet wist, dat de bezoeker al overleden was, en dit toch aan de familie en vrienden kon meedelen. Wat nog maar eens bewijst dat het zeker geen inbeelding, of een droom is, maar een gave.

Steeds terugkerende hoofdpijn

2009-09-24T02:26:00.000-07:00

Accute hoofdpijn kan clusterhoofdpijn zijn. Dit is een regelmatig optredende hoofdpijn, die op migraine lijkt, maar niet voorafgegaan wordt door auraverschijnselen, zoals lichtflitsen, stemmings-, geur- of smaakveranderingen. Clusterhoofdpijn komt vooral voor bij mannen van middelbare leeftijd. Bij episodische clusterhoofdpijn kunnen de acute hoofdpijnaanvallen van 15 minuten tot 3 uur duren en ze kunnen zich gedurende een aantal dagen, weken, of maanden (clusterperiode) tot 8 keer per dag, voordoen. De clusterperioden worden afgewisseld met hoofdpijnvrije perioden. Bij chronische clusterhoofdpijn is er spake van voortdurende hoofdpijnaanvallen, die niet worden afgewisseld door klachtenvrije perioden. Bijkomende verschijnselen bij clusterhoofdpijn zijn o.a. een éénzijdige tranenvloed, neusverstopping, rood gelaat en pupilvernauwing. De oorzaak van clusterhoofdpijn is een vaataandoening. Daarom noemt men het ook vasculaire hoofdpijn. Wil je minder pijn? Zorg dan voor voldoende nachtrust (minimum 8 uur) en ontspanning, Eet regelmatig, sla het ontbijt nooit over, rook nooit, drink niet te veel alcohol, koffie of cola, tracht te onthaasten en te ontstressen, gebruik niet elke dag een pijnstiller, voorkom hoofdpijnuitlokkende factoren, zoals extreem harde muziek of te zware lichamelijk inspanning, Hou uw huisarts op de hoogte indien de hoofdpijn niet binnen de week verdwijnt.

Het zesde zintuig

2009-09-17T03:58:00.000-07:00

De paranormale wereld drijft op één vaststelling: zolang er twijfel is, kan er geloofd worden. Alles kan niet bewezen worden, maar ook niet altijd weerlegd worden. Dat maakt dat de meest volhardende scepticus werkelijk van zijn stuk wordt gebracht, in momenten dat hij gaat aarzelen. Het programma is zeker geen vingervlugge tovenarij, goed ontwikkeld giswerk, of oplichterij. Ondertussen is de tweede reeks van ‘Het zesde zintuig’ al van start gegaan, nog steeds onder de deskundige leiding van Johan Terryn. In vergelijking met andere shows, die drijven op het enthousiasme van het publiek, is dit een ware meevaller. Meedogenloos werden eerst 75 kandidaten aan drie proeven onderworpen, zodat het kaf van het koren werd gescheiden en er uiteindelijk 20 overbleven. Immers velen voelen zich geroepen, maar weinigen zijn ook daadwerkelijk uitverkoren. Over het programma zelf ben ik best tevreden: niet teveel omwegen, géén enerverende herhalingen en zelfs de proeven worden met tempo getoond, zonder er aan sneltreinvaart door te vliegen, of de sequenties nodeloos lang te rekken. Presentator Terryn, helder van geest, bezit de ontegensprekelijke fijngevoeligheid om de kandidaten niet uit hun ‘concentratie’ te halen, laat staan, een enkeling te storen. Tegelijk is hij verstandig, door sommigen niet in hun gezicht uit te lachen, als ze vertellen dat ze een indiaan of een heks zijn, of intuïtief schilderen. Daarenboven is zijn toon mild en nuchter, maar niet zakelijk en hij verstaat als geen ander de kunst om thema's telkens vanuit een nieuwe invalshoek te benaderen. Kortom: hij is een zeer goede presentator. Ook is het aangenaam televisiekijken, omdat we als kijker reeds op voorhand weten, hoe de vork in de steel zit, wat het beoordelen van de kandidaten sterk vergemakkelijkt, omdat ze er dikwijls helemaal naast zitten. Hetzelfde geldt voor de slachtoffers of de opdrachtgevers, die de kandidaten willen horen en beoordelen, zeker in de laatste twee proeven. Ze hebben zelf iets meegemaakt, en kennen dus elk detail. Maar toch is er altijd die hoop om nog iets meer te weten te komen, dat nog niet zou zijn ontwart. De kritische zielen onder ons wordt het op die manier gemakkelijk gemaakt, zodat we, als onafhankelijke waarnemers, de feiten en de sfeer duidelijk kunnen opsnuiven en waarderen, wat natuurlijk niet opgaat voor iedere kandidaat, want voor mij zijn er uiteindelijk maar één of twee goede op de 75 gescreende. Het zesde zintuig krijgt ondertussen concurrentie. CrimeDoc luidt de naam van het nieuwe misdaadprogramma, dat zal worden uitgezonden bij de Christelijke zender Family7. Aan de kijkers zal worden gevraagd om tot God te bidden, om de waarheid te achterhalen. Volgens de zender weet hij wat er gebeurd is, en het minste wat we kunnen doen is hem in deze om raad en inzicht vragen. De Vader, de Zoon en de Heilige Geest, zijn de drie getuigen, die nog niet zijn gehoord. De bidders mogen de tips die zij doorkrijgen doorspelen aan het programma, waardoor een gezonde wisselwerking ontstaat tussen de zender en de kijker. Het programma start op 31 oktober. In de eerste uitzending komt de moord op weduwe Wittenberg aan de orde. Ik ijver reeds een tijdje om een kwaliteitslabel voor paragnosten in te voeren. Dit zou kunnen door de mensen die denken over een gave te beschikken, maar werken tussen de soep en de patatten, uit te sluiten en diegene die het goed doen, te voorzien van een BTW nummer: de klant zou dan achteraf een ontvangstbewijs kunnen eisen, wat de sector zou zuiveren van veel bedriegerij!

Helende handen

2009-09-08T14:05:00.000-07:00

Het is een warme zomerdag en mijn zus is op bezoek. We zitten gezellig in de tuin te keuvelen bij een kopje koffie. Ik zag haar niet meer sedert de dood van onze ouders in 1993. De kinderen van de geburen spelen buiten, en er heerst een fijne sfeer in de omgeving, zodat we ongestoord kunnen praten. Ze toont interesse voor mijn paranormale begaafdheden en vuurt haar vragen één na één op me af. Ik vind het fijn om haar de nodige uitleg te geven. Om er met familie, vrienden of bekenden over te praten valt het me soms wat moeilijk. Vooral omdat ik niet wil, dat ze me raar zouden vinden, of me zouden afwijzen. Of dat ze me belachelijk zouden maken, want voor mij is mijn werk erg belangrijk en waardevol, omdat ik mensen kan verderhelpen. Maar dat doet ze niet. Ze luistert aandachtig en stelt veel vragen om haar nieuwsgierigheid te bevredigen. Ze vraagt of ik kan voelen waar iemand anders pijn heeft. En ik antwoord bevestigend, dat het soms kan. Ze vertelt over haar beginnende rheuma en haar verblijf in Marrakesh in Marokko, waar ze een chambre d'hotes openhield. Op haar leeftijd! Dan zou men juist van het leven moeten kunnen gaan genieten. En de cultuurschok die haar daar te wachten stond... Waarom ze haar schuilplaats in Lint angstvallig verborgen houdt weet ik niet. Ik bezit enkel haar gsm nummer. Ze leeft nu teruggetrokken, meer weet ik niet, ze zou het toch niet zeggen. Waarschijnlijk heeft ze te veel op haar kerfstok, dat het daglicht niet mag zien. Daardoor heeft ze veel pijn in de schouder en de rug. Niets helpt. Masseren niet. Pijnstillers niet. Ik vraag haar of ik eens mag voelen. Na haar bevestigende knik leg ik mijn handen op haar schouderbladen. De linkerkant voelt gewoon. Rechts voel ik een warme stip. Ik druk zachtjes op die plaats en zeg :'Hier voel ik wat.' Ze zegt dat het precies de plaats is waar ze altijd zo'n stekende pijn heeft. Ik vraag of ze wil dat ik het behandel. Ze beaamt mijn vraag en zegt 'Ja, als je dat kunt, graag.' 'Waarom ook niet?' Mijn handen gaan vanzelf hun werk doen. Ze blijven boven de plaats staan. Draaien rondjes. Bewegen in allerlei richtingen en slaan af. Komen weer terug op de plaats en beginnen dan opnieuw. Zo zijn we wel even bezig. 'Het wordt alleen maar erger hoor', zegt ze verbeten van de pijn. Toch heb ik vertrouwen dat het goed is, wat ik doe. Soms moet het eerst erger worden voor het beter wordt. Mijn handen werken rustig door. En geven uiteindelijk aan dat ze klaar zijn. Ik krijg door dat het goed is. En we praten nog even door over mijn overleden ouders, en mijn andere gidsen. Dan mag ik haar vertellen dat haar grootmoeder altijd bij haar is. Ze had ook rheuma herinnert ze zich. Nu is haar grootmoeder onze gids en ze helpt via haar gestorven dochtertje Mientje, als het lukt, om bij mijn zus de pijn te verminderen. De reactie van mijn zus is doordrenkt van verbazing en ongeloof. Na een half uur zegt ze : 'Het is toch wel apart hoor, wat jij doet. Nu is het net of ik een spuit in mijn schouder heb gehad. De pijn is echt helemaal weg. Wat een goed gevoel! ' Ik bloos, maar ben eigenlijk vooral blij dat ik haar kon helpen, want omgekeerd gebeurde dat nooit. Stilte voor de storm, vraag ik me af!

Zeven Gouden Datingtips

2009-09-08T13:43:00.000-07:00

Tip 1: Spreek snel af

De ene e-mail volgt de andere op, en voordat je het weet ben je in een meeslepende email-correspondentie verzeild geraakt. Je schrijft openhartig, vrijmoedig, precies zoals de e-mails zijn die je terug krijgt. Het wordt almaar romantischer. Is dat goed? Ja. Want dat schept een sfeer van verlangen en verwachten. En nee. Want het gevaar dreigt dat je blijft hangen in het mailen. Omdat je denkt, dat ontmoeten alleen maar kan tegenvallen. Doorbreek die angst en spreek iets af. En een volgende keer - als de droom inderdaad beter was dan de werkelijkheid - zorg je ervoor dat je binnen een paar weken een date hebt. Hou het eenvoudig, hou het leuk.

Tip 2: Ontmoet op neutrale grond

Spreek af op neutrale grond. Een Grand Café, een lunchroom in een warenhuis in de nabijgelegen stad, desnoods in de veilige anonimiteit en de schaduw van de kathedraal. Zorg dat er mensen om je heen zijn, weet dat je daardoor snel weg kunt gaan als de situatie je niet meer bevalt. Neutrale grond kiezen is een verstandig begin. Daarna kun je verder gaan.

Tip 3: Hou het luchtig

Een date is altijd spannend. Misschien wordt het liefde op het eerste gezicht of komt er de nacht van je leven aan ! Met zulke overspannen verwachtingen naar een eerste afspraak gaan, is vragen om problemen. Voor een eerste keer is samen koffie drinken beter dan meteen de hele avond uit eten gaan. Klikt het niet, dan weet je dat al bij het voorgerecht en zie dan eens zonder morele kleerscheuren uit het restaurant te komen. Strandwandelingen? Liever een ommetje in het stadspark, waar de bushalte om de hoek is. Voer geen gesprekken over politiek, abortus of godsdienst of over mislukte relaties. Hou het luchtig. Anything goes.

Tip 4: Laat het weten

Iemand moet weten waar je bent en wat je doet: een wildvreemde ontmoeten. En ook wanneer je terug denkt te zijn. Het is praktisch om tijdens de eerste date je mobiele telefoon aan te laten staan. Belsignaal uit, en jij hebt een hulplijn bij de hand. Het is even simpel als waar: zulke kleine maatregelen ontspannen je. Je hebt een vangnet dat je waarschijnlijk niet nodig hebt. Maar 't is toch fijn dat het er is. Denk aan de koorddanser. Door de aanwezigheid van het vangnet weet hij precies waar hij zijn voeten op het koord moet zetten. Laat het iemand even weten waar je bent.

Tip 5: Koop een cadeau

Om het ijs te breken, om een charmante indruk te maken en gewoon omdat het leuk is om te doen: neem een klein cadeautje mee. Hou het bescheiden. Een paar euro mag het maximaal kosten. En laat het inpakken. Voorbeelden? Surf eens rond onder de rubriek Just for You op www.ericnaeyaert.eu. Een bonbon (luxe banketbakkers verkopen ze in een leuk doosje), een grappige sleutelhanger, desnoods een miniatuur pluche beestje. Whatever. Als het maar ingepakt is (met lint) zodat het ook weer uitgepakt kan worden. Dat is leuk. Uitpakken geeft enige spanning, een beetje fun, en dat heb je nu eenmaal niet met zelfgeplukte namaakbloemen. Klein gebaar, groot effect. Doe er wat mee.

Tip 6: Wees de helft van het succes

Of een date succesvol of op z'n minst aangenaam is, hangt voor de helft van jou af. Uiteraard zijn er kwesties als chemie en dat wonderlijke 'klikken", maar voordat je dat weet of er sprake van zal zijn, kun je besluiten de helft van de uitkomst te zijn. De ander kan door zenuwen, verlegenheid of ander ongemak zich vervelend gedragen. Blijf dan rustig. Is het te erg, dan rond je de ontmoeting met een paar vriendelijke woorden af en mail je later nog eens. Valt je date verschrikkelijk tegen, dan drink je je kopje koffie rustig leeg terwijl je aangenaam gezelschap blijft. Denk: "aan mij zal het niet liggen" en je weet voor vijftig procent zeker dat het een leuke ontmoeting wordt.

Tip 7: Vertrek op tijd

Stond de tijd maar stil, verzucht je, zodat deze date nooit voorbij gaat. Nooit eerder heb je iemand ontmoet met wie je zo op dezelfde golflengte zat. Je wilt gewoon geen afscheid nemen. Pas op. Een eerste date moet het verlangen naar een tweede opwekken. Het heeft dus geen zin om een eerste afspraak te rekken tot beiden uitgeput zijn. Ga op een mooi moment weg. Mis die ander terwijl je woorden van 'tot ziens' uitspreekt. En spreek over enkele dagen af. Koester je verlangen. Geef dit levensproces de nodige tijd en overrompel uw partner niet, dat werkt negatief.

Marco Borsato populair op echtscheidingsfeestjes

2009-09-08T13:39:00.000-07:00

Echtscheidingsfeestjes zijn razend populair in Amerika. Maar ook in Europa willen steeds meer mensen het geluk van een scheiding met hun vrienden vieren. Net als bij het trouwen wordt er bij het echtscheidingsfeestje lustig gedanst. Alleen heet het hier ’breekdans’ waarbij Marco Borsato hoog scoort. Hits als ’Ik Leef Niet Meer Voor Jou’ worden hard meegezongen. De trend slaat vooral aan bij gefrustreerde vrouwen die, onder invloed van tv-series over zelfstandige vrouwen als ’Desperate Housewives’, vinden dat ze moeten laten zien dat ze sterk uit een scheiding komen.

Gebrek aan diepe slaap verhoogt diabetesrisico!

2009-09-08T13:36:00.000-07:00

Verschillende wetenschappelijke studies hebben al een verband aangetoond tussen het gebrek aan een kwaliteitvolle slaap en zwaarlijvigheid. Een groep onderzoekers, die verbonden zijn aan de universiteit van Chicago, voerden slaap-, bloedglucose- en insulinetesten uit op een aantal vrijwilligers in de leeftijdscategorie tussen 20 en 31 jaar. Alle gezonde, jonge mensen ondergingen 2 slaapproeven. Eerst mocht iedereen van een volledige nachtrust genieten die 8.5 uur duurde. Men noteerde achteraf de nuchtere bloedglucose en de insulinegevoeligheid. Vervolgens kregen de proefpersonen drie nachten 'aangeboden' waarin de diepe slaap werd weggenomen door gedurende de nacht lawaai te maken in de slaapkamers, en dit zonder de mensen wakker te maken. Het lawaai was te vergelijken met dat van een drukke straat, waar er ook 's nachts veel verkeer passeert. Na de drie nachten zonder diepe slaap bleek dat de proefpersonen al een insulineresistentie van 25 % hadden opgebouwd, terwijl hun bloedglucose 23 % hoger lag dan bij een gezonde, diepe slaap. De auteurs van deze studie besluiten dat een gebrek aan diepe slaap het risico op het ontstaan van diabetes 2 duidelijk verhoogt. Het verminderen van diepe slaap is ook leeftijdsgebonden. Jonge volwassenen profiteren van 80 tot 100 minuten diepe slaap per nacht. Bij een 65 plusser daalt dit onder de 15 minuten. De juiste hoeveelheid diepe slaap kan diabetes bijgevolg mogelijk voorkomen. Dit is het resultaat van een ander recent onderzoek. De wetenschappers adviseren dagelijks zeven tot acht uur slaap. Te veel of te weinig slaap kan de kans op diabetes beïnvloeden. Aan deze studie werkten 9.000 Amerikaanse volwassenen mee. Bij de start van de studie had geen van hen diabetes. Tien jaar later had 430 van de deelnemers diabetes. De mensen die het meeste kans hadden op suikerziekte van het type 2, waren diegenen die minder dan vijf uur en meer dan negen uur slaap per nacht hadden. De kans op het ontwikkelen van diabetes nam bij hen met 50 procent toe, in vergelijking tot de mensen die zeven uur per nacht sliepen. Volgens de onderzoekers is door te weinig slaap het lichaam mogelijk niet in staat om glucose op de juiste manier te verwerken en is te veel slapen mogelijk een teken van andere gezondheidsproblemen die tot diabetes kunnen leiden.

Dokters en therapeuten onderdrukken hun empathie

2009-09-08T13:30:00.000-07:00

Artsen en psychologen leren zichzelf aan om het deel van de hersenen 'af te sluiten' dat zorgt voor empathie met de pijn die een patiënt tijdens een behandeling voelt. En ze doen dit om in staat te zijn om onaangename medische procedures te kunnen uitvoeren. Dat schrijft de Sunday Times, op basis van nieuw wetenschappelijk onderzoek. Vorsers van de universiteiten van Chicago en van het Taiwanese Instituut voor Neurowetenschappen maakten namelijk hersenscans van artsen waaruit bleek dat die tijdens het bekijken van video's van pijnlijke therapieën andere hersenactivieiten vertonen dan andere mensen. Dit wijst erop, aldus de Amerikaanse onderzoeksleider professor Jean Decety, dat een combinatie van opleiding en persoonlijke ervaring de meeste dokters ertoe heeft gebracht de 'normale' menselijke respons op pijn bij anderen te onderdrukken om beter te kunnen functioneren bij de behandeling van patiënten. Tijdens het onderzoek, waarvan de resultaten werden gepubliceerd door het tijdschrift Current Biology, werden de hersenactiviteiten gescand van zeven mannelijke en zeven vrouwelijke artsen met een gemiddelde leeftijd van 35 jaar. Dat gebeurde terwijl ze twee video's bekeken: één waarbij acupunctuurnaalden werden ingebracht in de mond, de handen en de voeten van een patiënt - wat zeer pijnlijk kan zijn - en één waarop dezelfde lichaamsdelen met katoenstokjes werden aangeraakt. Tijdens de 'pijnvideo's' was er sprake van duidelijk verhoogde activiteit in de anterior insula en andere delen van de hersenen die gaan over empathische reacties op pijn. In de 'zachte video's' was daar geen sprake van. Eerder onderzoek door psychologie- en psychiatriehoogleraar Decety had al aangetoond dat de delen van de hersenen die pijn registreren, ook kunnen worden geactiveerd wanneer we andere mensen pijn zien lijden. Want hoewel je die pijn niet zelf voelt, leidt dat vaak tot uitingen van 'plaatsvervangende pijn' zoals grimassen of paniekreacties. Psychologen denken dat deze eigenschap is bedoeld om ons te weerhouden van agressieve daden omdat die zouden kunnen leiden tot een (mogelijk gewelddadige) tegenreactie. Dus in dat opzicht is het een positieve aanpak.

Beroep te zwaar

Maar voor artsen, die vaak ingrepen moeten uitvoeren of geneesmiddelen moeten voorschrijven waarvan ze weten dat de patiënt er onaangename gevolgen van zal ondervinden, is het juist een hinderpaal. Het zou er namelijk toe kunnen leiden dat ze (soms letterlijk) terugdeinzen voor een dergelijke ingreep. Uit het nieuwe onderzoek blijkt echter dat ze daarvoor veelal een 'defensie-mechanisme' hebben ontwikkeld waardoor de normale empathie ordt 'uitgeschakeld' en ze afstandelijker kunnen handelen. In de woorden van professor Dechety: "zonder dergelijke mechanismen zou het uitvoeren van het beroep velen te zwaar vallen, wat dan weer hun mogelijkheden zou beperken om het hun patiënten hulp te bieden".

Psychopaten en oorlogsmisdadigers

Dit onderzoek kan ook een nieuw licht werpen op de redenen waarom mensen wreed kunnen zijn tegenover anderen. Het zou namelijk kunnen beteken dat psychopaten of oorlogsmisdadigers, die worden gekenmerkt door hun gebrek aan empathie, een genetische of 'aangeleerde' neiging hebben om de hersencircuits te onderdrukken die normaal gesproken een rem zet op die neigingen.

Parlez-moi d'amour

2009-09-08T13:25:00.000-07:00

Laatst hoorde ik Lucienne Boyer
het oude liedje zingen,
met woorden die alle gingen
over deze tere dingen.

Toen dacht ik aan de dagen
dat ik voor het eerst iets hoorde
over heimwee met zijn vragen,
over liefde, die bekoorde

Gelukkig wist ik toen nog niet
dat ik later in mijn eigen hart
de weemoed van dit fraaie lied
zou voelen als een lichte smart

dat veel, en in de loop der tijd,
alsook het schaarse, hoogste goed,
vol spijt ons door de vingers glijdt
en ons erover zingen doet

Dan neurie ik de woorden mee
die in me boven komen
en hoor de mooiste dromen,
bezongen door Lucienne Boyer.

Gescheiden vrouwen zijn arm, maar gelukkig

2009-09-08T13:12:00.000-07:00

Na een echtscheiding herpakken vrouwen zich sneller dan mannen. Hun inkomen neemt evenwel een forse duik na een scheiding, terwijl dat van de mannen toeneemt. Dat blijkt uit een onderzoek van de Universiteit Antwerpen. Professor Dimitri Mortelmans van de Universiteit Antwerpen stelt dat vrouwen zich emotioneel sneller herpakken na een scheiding dan mannen. Mannen wentelen zich langer in zelfbeklag, alhoewel het tegendeel ook waar kan zijn. Dat blijkt uit cijfergegevens van vierduizend gescheiden Europeanen en eigen diepte-interviews. In dertien Europese landen, waaronder het onze, maakt het inkomen van vrouwen een forse duik en het duurt vijf tot zes jaar voor het weer op hetzelfde niveau komt. Doorgaans komen vele vrouwen in de kansarmoede terecht. De meeste mannen ervaren een flinke inkomenstoename. Want zij hebben doorgaans de kinderen niet in huis en ze werken doorgaans vaker voltijds. Meer gaan werken loont voor gescheiden vrouwen pas echt de moeite, als ze hoogopgeleid zijn, een voltijdse baan vinden en niet te veel kosten voor kinderopvang hebben. Met een nieuwe partner stijgt het inkomen van vrouwen met jonge kinderen met een kwart. Gescheiden mannen gaan dan weer vaker een relatie aan met iemand die financieel minder te bieden heeft.

Vrouw proeft man

2009-09-08T12:50:00.000-07:00

Een kus is voor de meeste vrouwen niet zomaar een kus. Het is een manier om intimiteit te behouden en te kijken of de relatie nog steeds goed gaat. Voor mannen is een kus vaak niet meer dan een opstapje naar seks. Uit een enquête onder meer dan 1000 studenten door een team van de New Yorkse Staatsuniversiteit blijkt dat vrouwen veel nadruk leggen op de kus. Met kussen zoeken ze uit of iemand de moeite van een relatie waard is. Ook in het verloop van de relatie blijft zoenen belangrijk. Voor vrouwen is zoenen een manier om binding te hebben met een man. Mannen vinden kussen niet zo belangrijk in een relatie. Volgens onderzoeksleider dr. Gordon Gallup vinden mannen het bovendien geen probleem om seks te hebben zonder te kussen en gaan ze ook naar bed met een vrouw waarvan ze weten dat ze slecht zoent. Relatie-expert Dr. Glen Wilson van het Londonse Instituut voor Psychiatrie denkt de oorzaak te kennen. 'Mannen kunnen gewoon hun zaad verspreiden, maar vrouwen hebben meer verantwoordelijkheden en willen hun partner testen.'

Dus heren, blijven zoenen !

Ik zoek een vrouw

2009-09-06T10:05:00.000-07:00

Patrick was een leuke man om te zien. Hij ging sportief gekleed en was immer aardig. Toen hij me opzocht had hij een kerstkaartje bij zich. Gekregen van een vrouw met wie hij een onduidelijk contact had. Hij vroeg me indringend: 'Eric,weet jij wat ik met deze vrouw moet?' Ik zei hem dat hij niets 'moest' met haar. Zij was verliefd op hem. Maar hij niet op haar. Hij vond haar wel lief en mooi. Maar er zat niet iets speciaals of aparts in. Hij was het dus niet eens met mijn uitleg. Hij beweerde dat hij wel verliefd was op haar. Ik zei dat hij een spel speelde. Hij wilde niet volwassen omgaan met zijn ware gevoelens. Hij liep ervoor weg. Hij was het hier niet me eens. We kwamen even niet verder met onze discussie. Hij ging liever door met een ander onderwerp. Zijn werk. Ik beschreef hoe hij zijn werk deed, en hoe goed hij erin was. Wat ik hier schetste vond hij wel kloppen. Toen stelde hij me pas de vraag hoe het echt met hem ging. Het had niets met de vrouw van de kerstkaart te maken. ’Waarom ben ik getrouwd, heb ik een prachtige dochter gekregen en ben ik gescheiden, terwijl ik van het begin af aan wist, dat mijn vrouw niet echt de ware voor mij was?' 'Ik weerlegde: 'Iedere mens maakt keuzes in zijn leven'. In je onderbewuste ligt alle kennis over het doel van je leven. Alles wat je op je weg gekozen hebt is ergens goed voor. Hoe ellendig of hoe fijn het soms ook is. Je hebt je weg gekozen omdat je wist dat je ervan moest leren. Iedere mens heeft dus blijkbaar een tweelingziel. De ziel waar je samen mee bent van bij de oorsprong. De band tussen de twee tweelingzielen is heel sterk en bijzonder. Tweelingzielen begrijpen elkaar met een half woord. Voelen elkaar feilloos aan. In een leven op aarde kan het voorkomen, dat je gekozen hebt om tegelijk met je tweelingziel te leven. Dat kan als partners, of in elk andere denkbare relatie. Het antwoord op zijn vraag schreef ik via automatisch schrift. Je bent een man met hoge idealen. Je hebt hoge verwachtingen van het leven. Dat komt omdat je onbewust weet wat voor leven je gekozen hebt. Je weet dat je in dit leven een vrouw zal ontmoeten, die jouw tweelingziel is. De liefde tussen jullie zal volmaakt zijn. Jullie zullen elkaar begrijpen en aanvoelen zonder uitleg. De grootste liefde tussen twee zielen zul jij zeer diep ervaren in dit leven. Een enorme sterke liefdesband zal jullie tekenen. Jouw ex houdt nog altijd zielsveel van jou. Ze is niet je tweelingziel en wat ze ook doet, ze zal het ook nooit worden. Omdat ze het niet is. Jij zoekt de vrouw, die eindeloos van jou houdt. Je zoekt alleen op de verkeerde plek. Jouw tweelingziel is al lang bij jou. Ze is je dochter en jij bent haar vader. Waarom zou je niet zielsveel houden van de vrouw die jou haar enige dochter geschonken heeft?

Lang leve de CO 2

2009-09-06T09:53:00.000-07:00

Niemand kan naar eer en geweten stellen dat hij of zij voor milieuvervuiling en uitputting van natuurlijke grondstoffen en energiebronnen is. Iedereen wil minder energie verbruiken... want dan is de factuur ook lager! En iedereen wil van tijd tot tijd wel eens tot rust komen in een mooi stukje natuur. Maar, een groepje big-business-lobbyers wil grof geld slaan uit het schuldcomplex dat men de wereldbevolking probeert op te dringen naar aanleiding van de - beweerde - opwarming van de Aarde. Daarbij worden leugens, bedrog, gestapopraktijken en wereldwijde indoctrinatie niet geschuwd. Het politiek correcte denken heeft zich het klimaatdebat toegeëigend en daarna verkondigd dat er geen debat meer is maar een algemene consensus: de mens draagt de schuld voor de opwarming van de aarde en CO2 is daarbij het meest verfoeilijke element. We moeten dus met zijn allen minder CO2 produceren en dat zal veel geld kosten, vooral komend van de kleine belastingbetalers, vooral in Europa want de rest van de wereld kan het zich niet veroorloven of doet er niet aan mee. Ondertussen worden landbouwgronden ingepalmd om er brandstofgewassen op te telen waarvan beweerd wordt dat ze minder vervuilend zijn dan fossiele brandstof. Miljarden worden gespendeerd aan windmolenparken die de - propere - kernenergie moeten vervangen. De motivatie en argumentatie ter verantwoording van al deze extreem dure maatregelen is vaak flinterdun en nog vaker ronduit bedrieglijk en fout. Kritici worden de mond gesnoerd, afgedreigd, doodgezwegen. Eric Cornand geeft u een overzicht van de leugens en het bedrog en daartegenover de ware feiten. Hij doorprikt het CO2-fabeltje en waarschuwt voor mensen die voor God willen spelen. Hij toont aan dat biobrandstoffen duurder en meer vervuilend zijn dan fossiele en windmolenparken een maat voor niets. Zijn motivatie: als alle mensen goed geïnformeerd worden zullen ze samen druk kunnen uitoefenen om de waanzin te stoppen en de miljarden euro's te spenderen aan de ontwikkeling van zinvolle alternatieven die de wereldbevolking niet in de hongersnood en de armoede zullen storten of nog erger.

Stilte voor de storm

2009-09-06T09:40:00.000-07:00

'Wil je bij de vijver eten, of liever in de boomgaard, schatje?' Kijk, dat klinkt niet slecht he! Wij passen gedurende een week op het huis van vrienden, ergens diep in de Waalse Ardennen. Dit is het platteland en wat mij als oppassende stedeling onmiddellijk opvalt is de bewonderenswaardige zogeheten kalmte en rust waarmee mensen hier leven. Maar dat is slechts stilte voor de storm. Rond acht uur 's morgens verlaat de buurman het erf aan de overkant, maar met zo´n oorverdovend lawaai, dat het erop lijkt dat hij met zijn tractor dwars door de muur van zijn loods heen geblunderd is om op die manier wat sneller op de weg te komen. Ik spring geschrokken uit ons bed om het gordijn open te rukken en kan zijn lauwe groet nog net met een pittig handje beantwoorden. Maakt niet uit, dan ga ik maar mooi de kippen voeren. Inmiddels is de achterbuurman met een pneumatische boor beginnen te werken om iets te doen aan een plaat beton naast de stallen. Het lijkt wel oorlog, maar de zes kippen en de haan hebben er geen hinder van. Ik vind ze erg leuk, want ze hebben gevederde pootjes, zodat ze een broekje lijken aan te hebben. Soms komt er eentje zomaar even op mijn schoot zitten. Ik vergeet altijd de naam van het ras. Gekregen van de plaatselijke basisschool die een tiental kuikentjes kwijt moest na Maria Hemelvaartdag. Dat werden gauw volwaardige kippen en wel van een dusdanig formaat dat je geneigd was ze te zadelen en er op weg te rijden. De oplossing lag voor de hand en mijn buurman regelde moeiteloos de afgedwongen reïncarnatie, die er toe leidde dat het als een heerlijk natuurproduct op meerdere tafels in het dorpje geplaatst kon worden. Vlak voor de zomervakantie kwam de juf echter op het verbijsterende idee nog eens met de kinderen te gaan kijken hoe de kuikentjes het stelden. De buurman was ook nu weer bij de pinken en toonde haar met trots een haan met zes kippen. De kinderen waren erg tevreden, vooral ook omdat ze tot hun verrassing verschillende kuikentjes herkenden in deze inmiddels volwassen vorm. De menselijke natuur is iets heel bijzonders mag je wel stellen. Aan het eind van de ochtend werden we van twee kanten aangeloeid door motormaaiers en toen één van de buurtjongens aanstalten maakte om zijn crossmotortje te gaan uitproberen op het landwegeltje, bezaaid met kuilen, sprongen wij op onze fiets om op een aangename manier verder te genieten van het landschap. Het werd een onvergetelijke fietstocht in zulk een helder zonlicht dat ik dacht dat ik nooit eerder zo goed om me heen had gekeken! De dag en de sfeer waren heerlijk en het was zalig rustig! Op de dijk langs de rivieren werd niet enkel gefietst, maar er werd ook keihard gescheurd door motards. Aardige jongens over het algemeen, sommigen wuifden zelfs, als ze ons voorbij zagen fietsen. Maar ook hier drong de gedachte aan een af te dwingen reïncarnatie zich op. En daar was het lawaai zeker niet minder om. In de streek was de kerk grotendeels dicht, wat wil zeggen dat je enkel in een bescheiden voorportaal-kapel-achtige ruimte kon, vanwaar een blik in het sympathieke interieur mogelijk was. In 1932 was mijn vriendin's vader hier kerkschilder, of het hulpje van de kerkschilder. We hebben nog een foto waarop hij hoog op een ladder staat bij het hoofdaltaar. De kerk is binnenin nu totaal gewit. Enkele jaren geleden fietsten we nog een keer met hem naar het pittoreske boeren dorpje. Er waren toen ook al veel steenfabrieken en de arbeiders leidden een zeer armoedig bestaan. ‘s Avonds zag je de vrouwen in de donkere kroegen, willoos meedeinend op de accordeonmuziek, met een baby op hun arm en een jeneverfles in de hand. Ook dat is weggewit. Ik weet niet precies welke constellatie van antiplanologische feeën zich ooit over dit gehucht heeft gebogen, maar het dorpje werd nooit verwoest. Vergeleken met de ravage die bijvoorbeeld in steden zoals Luik en Charleroi werd aangericht door opeenvolgende gemeentelijke bevliegingen, waarin men alles wegbombardeerde, om ruimte te zoeken voor koning auto. Die vervolgens uit de stad gebannen werd. Dan is dit gehuchtje een welhaast miraculeus oord, ‘waar een vriendelijke kudde lage werkmanshuisjes beschutting zoekt rond de toren van het kerkgebouw’. Maar dan in afnemende concentratie vrees ik. Na het lawaai overdag werd het enige avondgeluid veroorzaakt door overvliegende V’s van ganzen die zo te horen onderling voortdurend overhoop lagen over de te volgen vliegroute. Toen die voorbij waren begon de slotronde van de 31 zinloos blaffende honden op alle ons omringende erven en vervolgens werd het zo verpletterend stil dat ik aan mijn vriendin vroeg: kun jij niet even door de straat rennen en het geluid van een politiesirene maken? Want daar word ik rustig van. Maar ze sliep al. En diep blijkbaar want ze lag daar zo zalig rustig, dat ik niet zou gedurfd hebben haar wakker te maken.

Tot de dood ons scheidt

2009-09-06T09:20:00.000-07:00

Het gebeurde op een mooie zondagnamiddag op een paranormale beurs in het prachtige kasteel van het park van Sint Niklaas. Een man kwam bij me aan mijn tafel zitten en was in het gezelschap van zijn dochter, een mooie stralende vrouw. Ze hadden samen de beurs al een paar keer rondgelopen en uiteindelijk hadden ze besloten om bij mij op consult te komen. 'Ik loop hier rond en probeer de zin van de onzin te scheiden.', zei hij, zich enigszins verontschuldigend. Hij vertelde me dat er ergens anders op de beurs een andere persoon was die letterlijk mensen trachtte te lokken, zoals men bijen met honing aantrekt. Een andere kwiet had in grote letters op een bord de tekst ‘ Hier wordt u zonder poespas geholpen' opgetekend, alsof hij de waarheid in pacht had. De onbeduidende lokteksten stonden de man helemaal niet aan en daarom had hij het gevoel dat hij bij mij moest zijn. Jij lijkt me ernstig en betrouwbaar, was zijn commentaar. We begonnen een gesprek. Eerst maakten we enkele algemene bedenkingen over het leven en het leven nà de dood. En alhoewel onze invalshoeken verschilden, kwamen we toch in veel opvattingen met mekaar overeen. Toen legde ik hem uit hoe ik gewoonlijk tewerk ga: in samenspraak een dialoog aangaan en dan de ingevingen en indrukken overmaken als een soort doorgeefluik, wat ik achteraf controleer met de pendel. Ik vertelde hem over het contact met mijn overleden vader en moeder, die mijn Geleide Gidsen zijn en over de aartsengel Uriel en de andere engelen die me omringen en beschermen in een wit licht dat hij zelf niet kon zien. Zo zei ik hem dat dit contact niet vaag, zonder teveel franjes of fantasie, maar heel duidelijk en concreet is. Als is het middel tot contact eerder subtiel. De tanige man, kwam op mij over als erg rustig en liefdevol iemand. Hij vertelde dat zijn vrouw zeer zwaar ziek was en stervend. De geneeskunde kon niets meer voor haar doen. Ze hield teveel vocht vast in haar lichaam en was hierdoor erg opgezwollen. Totdat een paar dagen geleden haar benen water begonnen te lekken. Liters vocht hadden de wijkverpleegkundigen met incontinentiemateriaal opgevangen uit haar benen. Nu had ze haar normale figuur weer terug, wat een wonder was. Hij had nu hoop gekregen dat ze toch nog beter zou worden en hij vroeg zich af of ik hem hier meer over kon vertellen. Nu weet ik uit ervaring in het ziekenhuis, dat het inderdaad kan dat mensen die erg overvuld en gedecompenseerd zijn, op een gegeven moment het vocht door de huid van de benen gaan verliezen. Dat komt wel eens meer voor. Normaal gezien doet men daar dan ook absorberende gazen of incontinentiemateriaal op. Maar ik maakte hem diets dat ik geen arts ben en dus ook niet de juiste medische diagnoste kon stellen. Maar mijn overleden gidsen hadden informatie voor hem en brachten dat over via het automatisch schrift. Ik schreef dat zijn vrouw nog wel even bij hem zou blijven, maar dat haar toestand niet meer zou verbeteren. Hun huwelijk was heel mooi en liefdevol geweest. Zij hadden een heel speciale band gehad en ze waren al enkele reïncarnaties samen geweest. Ze geloofden allebei dat het leven niet ophield bij de dood en dat ze elkaar weer zouden treffen, maar het afscheid was aardsmoeilijk. Natuurlijk. Ik vertelde hem dat hij bijzondere handen had die helend waren. Zelf herkende hij die gave niet maar zijn dochter bevestigde mijn vermoeden. 'Toen ik klein was kon ik nooit goed de slaap vatten waarop ik dan zei ‘papa handje’ en dan hield hij mijn handje lieflijk vast tot ik sliep', zei ze. Ook las hij haar voor uit een boek. Dat herinnerde de vader zich ook nog en hij glimlachte lichtjes fier bij de gedachte. De vrouw van de brave man zou binnen afzienbare tijd komen te overlijden en hij berustte erin. Hij had haar hierin willen bijstaan. Samen zouden ze de nodige tijd hebben om de dingen nog te bespreken en ze af te ronden. Na haar dood zou de man contact met haar zoeken via mij, net als ik altijd doe via mijn overleden gidsen en engelen. Dit aanleren zou wel veel tijd vergen en hij diende eerst het rouwproces nog moeten verwerken. Sommige dingen kun je niet overhaasten en daarom zou het heel belangrijk zijn dat hij de overleden zielen zou loslaten. Immers, wanneer met teveel verdriet en vasthoudendheid aan overledenen gedacht wordt, belemmert dat sommige mensen om verder te gaan. En men moet verder, want daarboven is nog veel te doen. Terugkijken op hun laatste leven en hier hun levenslessen van leren, is hier een onderdeel van. Wanneer de vader en zijn dochter klaar zouden zijn met hun verwerkingsproces en leerproces, dan zou zou het contact tussen hen met de echtgenote en moeder mogelijk zijn. De man had dus wel degelijk een gave en ik zag hem daarbij ongelovig zijn handen bekijken. Blij en verdrietig, maar toch met een zeker fier gevoel dat hem opbeurde, verlieten ze mijn tafeltje. Enkele tijd later ontving ik een rouwkaart via de post. Zijn echtgenote en haar moeder was overleden. Een mooie vlinder tekende de voorkant van de kaart. Enkele dagen hierna belde de man me thuis op. De begrafenis was voorbij en hij was nu voor het eerst alleen thuis. Er kwamen geen kinderen of kleinkinderen uit de buurt meer op bezoek. De wijkverpleegster die hem altijd zo goed had bijgestaan, kwam nog even langs om definitief afscheid te nemen en hij was haar erg dankbaar. Nooit had iemand van de verpleegdiensten hem zo goed bijgestaan als toen, tijdens die pijnlijke momenten. Wennen aan de stilte was in het begin moeilijk. Toen zijn echtgenote de geest liet, waren zijn dochter en hij erbij tot op het laatste moment. Alles was gezegd en het voelde nu aan als definitief, enkel de herinnering bleef levendig. Maar toch miste hij zijn vrouw intens en zijn verdriet was immens groot. Na de begrafenis waren sommige ‘toevalligheden’ aanwezig die alles nog extra mooier en onvergetelijker maakten. Zijn echtgenote had altijd erg veel van de zon en van het licht gehouden. Tijdens haar begrafenis, toen ze opgebaard lag in haar kist, weerkaatste de zon door een van de bovenramen van de aula precies op haar mooie en frele gezicht. Toen ze probeerden om de zonwering te sluiten bleek deze die bewuste dag toevallig niet naar behoren te functioneren. Elke genodigde nam een kaarsje en zette dat die dag op de tafels, die voor dit doel om de kist van de vrouw heen gezet waren. Uiteindelijk lag de echtgenote daar temidden van een zee van licht. Een vlindertje kwam aanvliegen en ging op haar kist zitten. Alsof het met haar mee wilde gaan naar Gene Zijde, verbrandde het daarna in de vlammetjes. Ik heb de man de afgelopen jaren nog enkele keren een briefje en een e-mailtje gestuurd, toen ik spontaan iets doorkreeg over zijn lieve echtgenote. Ik ging dan zitten en liet mijn gidsen, door via automatisch schrift, een brief aan hem schrijven. Het laatste bericht dat me toekwam, was dat ze er beiden aan toe waren om contact te leggen. Maar ik weet wel dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Nu moet hij zijn latente paranormale gaven nog meer gaan ontwikkelen om een medium te worden, om via zijn geliefde echtgenote te kunnen communiceren. Dat is wel even iets heel wat anders. Het is heel moeilijk en heel emotioneel in het begin, maar ik weet uit ervaring dat het niet onmogelijk is.

Een wonderlijke genezing

2009-09-06T09:02:00.000-07:00

Het was het einde van de zomer en ik had nog een paar dagen vakantie. Ik werkte op mijn vakantieadres aan een kort verhaal over een man die plotseling door een herseninfarct getroffen was, en ik voelde een vervelende pijn in de omgeving van mijn hartchakra. Ik dacht dat het een gevolg was van de emotie die ik zelf voelde tijdens het schrijven van het verhaal, maar het werd daarna niet beter. Toen realiseerde ik me dat ik al enige tijd vaak een brandend gevoel in mijn slokdarm had geconstateerd, wat opgeheven werd op momenten dat ik iets at, maar na een uur eten kwam dit nare gevoel gewoon weer terug. Toen realiseerde ik me ook dat dit onbewust de reden was, waarom ik - laten we gerust maar zeggen voortdurend naar de koelkast en de provisiekast liep - om te kijken, wat ik nu weer zou gaan eten. Een koekje?, Nee! Minimaal twee, en liever drie....en tien minuten later een boterham met kaas, en weer tien minuten later een paar augurken met vleessalade, of wat zoute koekjes, mmmmmm, en een half uur later weer.....ja, wat zou ik nu weer eens nemen...... Hele dagen werden gevuld met een hongerig (dacht ik) gevoel om me heen, en met een hand vol lekkers liep ik terug naar mijn schrijftafel als ik thuis was. Zo werd ik natuurlijk steeds maar dikker en dikker. Tot dat ik er op een gegeven moment zo de balen van kreeg, dat ik tegen mijn vriendin zei: 'Nu ga ik echt afvallen, ik ben het spuugzat!' Ik beloofde het haar - en ook mijzelf natuurlijk - en ik zou er beter aan doen om nu te schrijven, dat ik het eerst met mezelf had afgesproken, maar zo was het nu eenmaal niet. Ik zei dus, dat ik op mijn vakantieadres, waar ik de gehele maand augustus zou zijn, van 94 naar 80 kilo zou gaan afvallen, zodat ik weer slank en fit thuis kon komen. Een uitdaging dus, waar ik niet zo veel zin in had! Zo gezegd, zo gedaan, en met iedere dag uitputtend jakkeren op de hometrainer en een dieet als dat van een kluizenaar, vlogen de kilo's er af. Echt, iedere twee dagen wel zo ongeveer een kilo. Nou, en toen was het bijna de laatste dag van augustus en ik zou twee dagen later naar huis terug gaan, bijna 14 kilo lichter! Het was me gelukt ! Knap He ! En het vreemde was dat ik in die tijd niet zo sterk merkte dat het branderige gevoel er nog steeds was, erger nog, ik werd er niet door afgeleid. Ik was wel emotioneler en in het algemeen rusteloos, maar ik wijdde dat aan het extreem snelle afvallen. Maar ik heb op een gegeven moment toch maar even met een orthomoleculair arts gebeld, en die vroeg mij of mijn huid ook geel was. Dat was naar mijn mening niet het geval, maar ik kon het niet zo goed herkennen omdat door de zomerzon mijn huid natuurlijk al niet meer zo wit was. Toen ik mezelf echter in de spiegel bekeek, zag ik dat het oogwit niet geel, maar groen gekleurd was. Ik leek de ''Hulk'' wel!.... Vanaf dat moment is mijn leven 180 graden gedraaid. Onderzoeken die snel plaatsvonden in mijn vakantieland, wezen uit dat ik een kwaadaardige vorm van kanker had. De galwegen waren omkranst door tumorcellen en verstopten de doorgang bij de pancreaskop. Deze was niet aangetast, alleen vergroot maar de lever was wel voor 70 pct verkankerd. Er waren geen methoden en geen behandelingen voorhanden, en ik werd dus zogezegd opgegeven. Ik zou niet lang meer te leven hebben. Toen ik echter van mijn vakantieverblijf mijn huis binnenstapte met de eerste zeer verontrustende voorlopige uitslag, lag er daarenboven een stapel post, een nummer van het tijdschrift ''ODE'', direct in het zicht, op de keukentafel voor mij. Een opvallend, in de rechter bovenhoek van een cover, stond de zin: Vaccin tegen kanker. Het succes van oncoloog Robert Gorter. Het betrof een alternatieve methode om kanker te genezen. De behandelmethode was ontworpen door een Nederlandse arts die in zijn eigen kliniek in Duitsland werkt omdat hij in Nederland, plat gezegd, ''geen poot aan de grond'' kreeg. Ik moest dat artikel blijkbaar gewoon als eerste zien op het moment dat ik, met mijn reistas en die map met de vreselijke mededeling, mijn huis binnenkwam! Toen kwam de goddelijke voorzinnigheid mij te hulp. Ik beelde dezelfde dag nog naar mijn uitgever om mijn situatie uit te leggen, en die kwam meteen in actie. Hij vertelde dat er ''toevallig'' een week daarvoor een manuscript bij de redactie binnen was gekomen van een auteur, Henk Trentelman genaamd, die behandeld was in de kliniek van Dr. Robert Gorter en door zijn behandelmethode genezen was. Hij had het over het fenomeen kanker en hoe je daar mee om kunt gaan, een boek geschreven met de titel: ''Voor en na de diagnose". Voor verdere informaties kijken op de website: www.voorennadediagnose.nl. De uitgeefster zou hem bellen en in kennis stellen van mijn situatie. Wat een ongelooflijke 'toevalligheid'', deze samenloop van omstandigheden, nietwaar?! Fijn, dat deze auteur me nog dezelfde avond mailde, dat hij zich er meteen voor zou inzetten om zo snel mogelijk een afspraak voor mij te regelen met die Dr. Gorter. En fantastisch, want hij heeft zorgde ervoor, dat ik binnen een week een eerste gesprek met hem had. Dr. Gorter vertelde mij tijdens het eerste gesprek dat hij mij geen enkele garantie kon geven, gezien het stadium, waarin de tumoren zich reeds ontwikkeld hadden. Wel kon, wanneer de therapeutische behandelingen bij mij zouden aanslaan, wat ook niet in ieder geval vanzelfsprekend was, de levensduur verlengd worden en de kwaliteit van het leven positief beïnvloed worden. Er zouden in totaal 26 behandelingen plaatsvinden, in de eerste drie maanden van de behandeling tweemaal in de week en daarna werd de behandelfrequentie langzaam teruggebracht tot, uiteindelijk een maal in de vijf jaar, ter controle. De behandelingen sloegen bij mij zo goed aan en ik voelde mij reeds na de eerste paar behandelingen zo goed en energiek, dat ik om een tussentijdse CT scan heb gevraagd..... Waarom?..... Dat heb ik mijzelf later ook afgevraagd. Waarom vroeg ik om een tussentijdse CT scan in dat ziekenhuis in Keulen? Het zou veel meer voor de hand gelegen hebben, na die catastrofale uitslag van de CT scan van (toen de tijd) 4 maanden geleden, dat ik juist angstig zou zijn voor weer een nieuwe scan, maar....het moest zo zijn, want en nu komt het grote wonder..... De CT scan op eigen verzoek werd gemaakt, en....daarop was geen enkele tumorcel meer in de lever te zien!!!!!! Daarna is er voor de zekerheid nog bloed afgenomen om de levervoorwaarden te meten, en ook die waren goed! Waarschijnlijk heeft u zich aan het begin van het verhaal afgevraagd waarom ik zo enigszins laconiek schreef over deze afschuwelijke geschiedenis, maar nu begrijpt u waarschijnlijk dat ik alleen maar kon omdat ik zo onvoorstelbaar blij en dankbaar ben dat mij dit wonder van genezing mocht overkomen. Overigens wordt de behandeling volgens schema nog gewoon voortgezet en afgemaakt want kanker is nu eenmaal een sluipmoordenaar, en tussentijds de behandelingen stopzetten, ook al krijg je zo'n onwaarschijnlijk goede uitslag, kan een risico inhouden.

Het inzicht

Zoals alles in het leven zijn er altijd meerdere factoren die tot een resultaat leiden. En laten we eerlijk zijn....Moet ik niet alleen heeeeel dankbaar zijn dat ik sowieso nog leef, en mij bovendien zo gezond en energiek voel?! Ik ervaar dit echt als een enorm groot wonder!

Belangrijk om weten!

De gezonde-niet chemische behandelmethode tegen kanker die in het MCC, de kliniek van Dr.Gorter uitgevoerd worden, tot op heden door de Nederlandse verzekeraars niet vergoed! Dit ondanks de steeds luider wordende protesten uit de Nederlandse samenleving, omdat de gecombineerde behandelmethoden, zoals prof. Gorter die heeft ontwikkeld, in Nederland niet worden toegepast, en men wanner men voor dit type behandelingen wenst te kiezen, genoodzaakt is daarvoor naar Duitsland uit te wijken.

Het telefoonnummer is : 00 49.22 17 88.63 01

De gave

2009-09-06T08:58:00.000-07:00

Wanneer is iemand paranormaal begaafd? Wat is een visioen, een denkbeeld, een wens, een beeld, of een droom? Velen denken dat het een droom is, of een vooruitblik, of een blik in het verleden, die plots uitkomt. Maar wat doe je met zo'n vooruitblik, als je pertinent weet dat die effectief gaat uitkomen? Mensen die paranormaal begaafd zijn, weten niet altijd precies wanneer een specifieke gebeurtenis zal gaan plaatsgrijpen. Ze kunnen gebeurtenissen en feiten waarnemen maar kunnen niet echt een tijdsduur geven. Vaak weten ze niet wat ze met deze informatie moeten doen, en wachten ze geduldig de feiten af, tot ze zich concretiseren. Als je een visioen krijgt, is het meestal net alsof je er echt geestelijk en lijfelijk bij aanwezig bent, je beleeft het en je weet pertinent zeker dat het zal gebeuren en uitkomen. Net zoals dromen zo echt kunnen zijn, zo beleef je ook een visioen. Alleen gaat dit verder en blijft het niet enkel bij een wens, een denkbeeld of een droom! Een visioen kan heel gedetailleerd worden waargenomen en zelfs namen, plaatsen, gevoelens en emoties bevatten. Als het visioen over is, dat weet men pertinent, dat het geen droom of dagdroom was. Het gaat immers echt om een visioen. Toekomstvisioenen geven een heldere weerspiegeling van een gebeurtenis die nog gaat komen. In de nabije toekomst of binnen onafzienbare tijd. Ze geven een beeld van een ramp, die te gebeuren staat of een grote verandering op de aarde, of iets ongewoons in het dagdagelijkse gebeuren. Zijn deze visioenen dan waarschuwingen? In sommige gevallen wel, want ze geven een beeld naar waar iets toe kan leiden, als een situatie scheefgegroeid is. Tegen toekomstvisioenen kan men niet ingaan, maar we kunnen ons wel voorbereiden op hetgeen er komen zal. Personen die in hun laatste levensfase zijn gekomen, vooral na een periode van (langdurige) ziekte zien dan reeds vaak overleden vrienden of familieleden. Deze overledenen komen de zieke (stervende) al verwelkomen en voorbereiden op zijn overgang. Zij brengen rust, vertrouwen en vrede bij de stervende en begeleiden hem of haar dan later naar de andere wereld. Dit is een zeer veel voorkomende gebeurtenis bij mensen, die op hun sterfbed liggen. Waarschijnlijk verneemt u ook wel eens via een vriend dat een oom, of tante voor hun overlijden zachtjes vertelden, dat hun vroegere overleden broer, vader of vriend bij hen op bezoek was. Dit geeft hen een groot gevoel van vrede en liefde, en daardoor kunnen ze rustig hun overgang tegemoet zien, en inslapen. Deze sterfbedvisioenen bewijzen dat diegenen die ons voorafgegingen steeds om ons bezorgd blijven, en meestal op momenten van nood ter hulp komen. Meestal vinden deze sterfbedvisoenen enkele dagen of weken voor het eigenlijke overgaan plaats. Naast bekenden, zoals familie, vrienden of kennissen, want het kan meer dan een persoon zijn die op bezoek komt, kunnen er ook onbekende gidsen de stervende bezoeken en hem later mee begeleiden. Voor stervenden zijn deze bezoeken volstrekt geen inbeelding! Dat zullen goed ingelichte bronnen u ten stelligste kunnen bevestigen. Deze sterfbedvisioenen (die dus eigenlijk geen visioenen zijn) vinden plaats bij zowel personen, die medicatie nemen, als bij hen die er geen nemen. Bovendien zijn er gevallen bekend van bezoeken door overledenen, waar de stervende nog niet wist dat de bezoeker al overleden was, en dit toch aan de familie en vrienden kon meedelen. Wat nog maar eens bewijst dat het zeker geen inbeelding, of een droom is, maar een gave.

De helderziende

2009-09-06T08:50:00.000-07:00

Ons gesprek verliep die namiddag al een tijdje zeer vruchtbaar. 'Je vader is gelukkig,' zei ik tegen Marijke, die tegenover mij zat, met een bol buikje. ‘Hij heeft het daar naar zijn zin en hij zegt dat het anders is, dan dat hij het had verwacht,' ging ik verder. Ze luisterde aandachtig en staarde naar zijn foto, die ze had meegebracht. Haar ogen vulden zich langzaam met tranen. De woorden die ik zei raakten haar heel diep. 'Het is er ongelooflijk mooi,' zei ik haar. Haar gemoed schoot helemaal vol en ze moest haar bedwongen tranen loslaten. Wat mooi om dit te weten, zei ze. Met een diepe teug adem, herstelde zij zich weer en veegde met een zakdoekje haar gezicht schoon. 'Je pa heeft een heleboel oude bekenden ontmoet' vertelde ik haar, waarna ze opsprong van verbazing. Gehaast vroeg ze me: 'Wie dan? Wie zijn dat dan allemaal?' Er viel een diepe en langdurige stilte. Ik was even overrompeld door haar vraag en maakte een paar vertwijfelende geluiden. Uiteindelijk antwoordde ik rustig: 'Het zijn er teveel om op te noemen, bolleke, maar weet dat hij het immens geluk dat hij nu beleeft, hier op aarde nooit heeft ervaren.

De zoon

2009-09-06T08:42:00.000-07:00

Ze belde me op een druilerige weekdag rond tien uur 's morgens op voor een consult en vertelde me dat ze al op leeftijd was. Ze zei me dat ze problemen had aan haar ogen, waar ze danig last van had. Haar dokter had haar gezegd dat ze een te hoge oogdruk had, waar de apotheker dan weer oogzalf voor had gegeven, maar daar kreeg ze enkel hoofdpijn van. En ze wilde zo graag een behandeling door mijn handen, zei ze op vertrouwelijke toon. Ze geloofde in een leven na de dood, wat ik opmerkelijk vond voor een vrouw, die al op hoge leeftijd was. Eigenlijk was ze niet praktiserend Rooms-katholiek opgevoed. Streng en rechtvaardig zei ze, maar ze moest wel konsekwent zijn in alles wat ze deed. En toen zei ze me, dat - als haar kinderen hier moeilijk over zouden doen - ze het beter niet zouden weten. Ze kon haar eigen keuzes nog best wel zelf maken, vond ze. En dat ze een goed gevoel had over zowat alles wat ik deed, gaf bij haar de doorslag om mijn hulp in te roepen. Ik meldde haar dat ze naar de Aardbeienlaan met de trein kon sporen vanuit Nederland en dat de halte op een boogscheut van de kerkwegel achter mijn huis lag. Voordat ze naar me zou toekomen voor een consult, concentreerde ik me op haar foto, die ik lange tijd op me liet inwerken. Ik vroeg aan mijn overleden gidsen om, - d.m.v. automatisch schrift - op te schrijven, wat ik voor haar kon doen. Die vertelden me over de oorzaak van haar hoofdpijn en de druk achter haar ogen.

Haar hele probleem lag eigenlijk in het feit, dat ze zich ernstige zorgen maakte over één van haar zonen, die in een noodlottige en nare situatie zat. Ik beloofde haar te helpen door ervoor te zorgen, dat ze er met mij over kon praten. Het probleem uitleggen zou de druk reeds aanzienlijk verlichten. Ze zei me ook dat ik haar mocht behandelen door haar energiebanen glad te strijken en de knopen, die erin zaten, eruit te halen zodat haar energie weer goed zou kunnen doorstromen, waardoor haar lichaam zichzelf zou genezen. Hoewel ik niet twijfelde aan de woorden van mijn gidsen, durfde ik toch niet zomaar ineens het onderwerp aan te snijden. Dus zette ik een tasje koffie voor haar, en hield ik een inleidend gesprekje, waarna reeds het een en ander vanzelf ter sprake kwam. Ze vertelde me over haar drie kinderen. Dat ze met z'n alle zo'n fijn contact had. Elke zondag kwamen ze eten, later met hun por van aan de universiteit, en dan was ze zo immens gelukkig, temidden van haar kroost. Haar twee kleinkinderen mochten dan televisie kijken en dan was het immer een fijne sfeer.

Mijn conclusie over de zoon die haar zo'n zorgen baarde scheen hier langs geen kanten te kloppen. Ik hield de informatie liever voor mezelf en ik startte de behandeling van de energiebanen terwijl ik rustig en geconcentreerd werkte. Toen ik bij haar voeten was gekomen, pakte ik er een bankje bij en ging erop zitten. Toen floepte ik het er zomaar uit. 'Toch is er nog iets met een zoon van u', zei ik bijna zonder nadenken. Ik schrok er zelf van. Ik had het voor mezelf willen houden, maar het was eruit voor ik erover had nagedacht. Maar dat was kennelijk niet de bedoeling. Ze keek me aan met een open moederlijke blik en vroeg hoe ik dat allemaal zo goed aanvoelde. Ze leek verwonderd. Daar praat ik anders met niemand over, zei ze thans een beetje angstig. Uit haar uitleg bleek overduidelijk, dat ze nog een vierde kind had. We hadden het over de zoon, waar het inderdaad allemaal om draaide, en die voor de problemen zorgde. Deze werd smalijk verstoten en de hele tijd doodgezwegen. Ze had een schoondochter, die haar man bij zijn moeder weghield. Een kleinkind, dat zijn grootmoeder nooit mocht zien. Een zoon, die draaide en kroop om thuis de lieve vrede te handhaven. Moeilijk, moeilijk, moeilijk, én een bron van onnoemelijk veel leed en verdriet.

Erover praten was erg moeilijk voor haar. Haar adem stokte in haar keel, toen ze het erover had. Delicaat ook, maar ze kon de situatie niet meer veranderen, zei ze, en ze dacht dat het beter zou zijn, om er maar niet meer teveel op in te gaan. Gedane zaken nemen geen keer. Immers ze kon ook niets aan de hele situatie veranderen, zodat ze dacht dat het beter zou zijn mocht ze er verder niet meer over uitweiden. Dat je daar ziek van kon worden, had ze nooit gedacht. Ze vertelde het hele verhaal uitgebreid en daarna voelde ze zich een stuk beter. Ik merkte dat mijn luisterend oor haar had aanzienlijk had opgelucht om te praten over wat haar gans die tijd dwars had gezeten. En dat was een begin geweest.

Ons verlangen en verdriet

2009-09-06T08:30:00.000-07:00

Op 3 september kreeg ik een verhouding met mijn man. Ik werkte in een kroeg achter de bar en Mehmet kwam daar, als vriend van de zaak, geregeld iets drinken. Ik geloofde niet in liefde op het eerste gezicht, maar ik kan je vertellen dat het wel degelijk echt bestaat. Na een tijdje elkaars gevoelens te hebben verkend, gewoon als kameraden, bleek dat onze verliefdheid wederzijds was. De eerst zoen kwam op 19 september en op 24 september bracht hij me spontaan naar huis. Sindsdien is hij nooit meer bij me weggegaan. Drie maanden later vertelde hij me, dat - als ik kinderen wilde krijgen -, ik niet bij hem moest blijven. Maar mijn besluit stond vast, want ik vond dat je iemand kiest om de persoon die hij is, en niet om de kinderen, die je er eventueel achteraf mee kunt krijgen. Mijn redenering was dat liefde de kinderwens bezegelt, maar de liefde voor Mehmet zelf was voor mij minstens even belangrijk. Al na een poosje ervaarden we onze kinderwens evenwel steeds heviger en heviger. Na veel over en weer gepraat besloten we daarom om vruchtbaarheidsbehandelingen te laten ondergaan. Al vlug daarna werden we in het ziekenhuis ontboden, maar uit de testen bleek dat mijn man een zaadprobleem had. Zijn zaadcellen waren te traag en dus moesten we beginnen met IUI. We hebben 6 IUI pogingen ondernomen maar die liepen alle op niets uit. Dus werden we gepland voor IVF, maar toen de eerste keer na de punctie bleek dat het zaad nog niet voldoende was voor IVF, zijn we accuut op ICSI overgestapt. De eerste ICSI gaf me een zeer rot gevoel. Ik had een hevige pijn van de punctie en 3 dagen later kregen we daarenboven ook nog eens te horen dat er geen bevruchting had plaatsgevonden. Dit deed erg veel pijn, vooral omdat we dachten dat het met ICSI wel zou lukken. De tweede en derde ICSI verliepen goed, maar ik werd er helaas steeds zwaarder door ongesteld. Enkele jaren later, - in de maand oktober om juist te zijn -, hadden we een finaal gesprek met de dokters, waarin wij lieten weten geen behandelingen meer te zullen ondergaan. Als gevolg daarvan kwam ik in een diep dal terecht, piekerde veel en wist moeilijk hieruit te geraken. Reeds jarenlang schrijf ik nu gedichten en daarmee uit ik ook graag, wat er in me omgaat. Ik deed dit vaak, tot op het moment dat Mehmet, mijn man, me zei dat ik een boek moest schrijven en een uitgever moest zoeken. Dit hebben we inmiddels dan ook gedaan en zo publiceerde ik mijn boek 'Ons verlangen en verdriet', dat sinds kort is uitgegeven. De kinderwens werd sterker en Mehmet is overgeschakeld op alternatieve methodes voor zijn zaadproblemen. Na een aantal maanden werd dit opnieuw getest omdat we hier zelf om vroegen, en wat bleek? Zijn zaad was nu wel goed genoeg voor IUI. Sinds kort zijn we hiermee dan ook gestart. Ik zie mezelf als een moeder, zonder kinderen. Dat doet erg veel pijn, maar ik weet dat ik niet de enige ben, maar ik ben niet alleen met mijn smart, want ik heb veel steun van lotgenoten en vrienden, die met ons meevoelen. Onze families proberen zich vaak voor te stellen wat het inhoudt, en hoe het voelt. Dit is heel erg lief, maar ze zullen nooit volledig kunnen ervaren wat ik als jonge vrouw voel en ze zullen nooit denken, zoals ik erover denk. Ik ben de enige in de familie die met het probleem rond kinderloosheid zit. Het is dus ons verhaal en we hopen nog ooit met behandelingen te kunnen worden verdergeholpen. Ik wens iedereen veel liefs toe, Bianca.

Neem ook eens een kijkje op de site www.ericnaeyaert.eu . Veel surfgenot!

Een verhaal voor kinderen en wijzen

2009-09-06T08:15:00.000-07:00

Dit is een waar en echt gebeurd verhaal. De plaats van de gebeurtenis mag ik eigenlijk niet verklappen, dit om alle mediageile gieren te vermijden, en het speelde zich af op een kerkwegel in een groene regio, omgeven door Canadabomen. Let wel, dit is geen verzinsel en ik wil deze belevenis onder ede bevestigen voor alle instellingen en rechthoven. Ik was niet dronken noch beroesd....Op een dag, bij een dagelijkse wandeling met mijn hondje Boemer, in een groene streek ergens in het Land van Waas, ontmoette ik een persoon die mij langzaam naderde en, op enkele passen verwijderd, mij zacht en minzaam groette. 'Goede morgen, ik ben God.' sprak hij duidelijk en niet mis te verstaan. Verbaasd keek ik om me heen, maar ik zag niemand anders dan deze raadselachtige wandelaar. Daar waren geen engelen in witte gewaden, noch cherubijnen of serafijnen, geen groot machtsvertoon van gekroonde koningen, gemijterde pauzen, opperrabbijnen en groot-imams, geen bazuinengeschal of triomfgejuich. Ook geen stormende winden, vernietigende vuurgloeden... niets van dit alles... Vele millenia lang werden met geleerde teksten duizenden boeken en rollen volgeschreven, die angstvallig werden opgeborgen in bibliotheken, of verstopt in woestijngrotten. Al die geschriften werden minutieus bestudeerd, geïnterpreteerd, uitgelegd en aangewend om te bewijzen, wie er uiteindelijk gelijk had. Zo ver ons geheugen reikt, kennen we hopeloos lange discussies, onophoudelijke pogingen om anderen te overtuigen, vernietigende oorlogen, verwoestingen, verkrachtingen, verbrandingen, folteringen, samenzweringen en intriges. Alles werd er bij gesleurd en tot op heden wordt er gedreigd met paddestoelbommen en later met andere vernietigende tuigen, en dit alles, nog altijd, in naam van God. Neen, hier en nu was het ijzig stil. Ik was verbaasd, verstomd en overweldigd. Met een doordringende blik keek hij mij aan en met een lichte glimlach, die bleef hangen in zijn ogen, sprak hij opnieuw : 'Je bent een toffe knul, man', en toen ging hij heen. - Dat moét God geweest zijn...

De kracht van positef denken

2009-09-06T08:10:00.000-07:00

Waarom krijgt altijd iemand altijd wat zijn hartje begeert en een ander niet. Waarom luistert mijn gids of God niet naar mij en waarom geeft hij mij niet altijd een antwoord. Het eerste wat je moet doen is gaan nadenken over wat je wel hebt. Als je 's morgens wakker wordt kan je helder denken en alles op een rijtje zetten wat je echt gelukkig maakt, en waar je dankbaar voor bent. Daarna kan je focussen op wat je eigenlijk nog wenst. Bevestiging zoeken is in een kleine zin vertellen wat jij naar je toe wil trekken. Het zou kunnen zijn dat je meer zelfvertrouwen wilt, of leuke vrienden, of een rijkelijker leven of gewoon intenser wilt gaan genieten van de alledaagse dingen.

Je kan enkele bespiegelingen opnemen in je geest, zoals * Ik ben mooi zoals ik ben * Ik ben de moeite waard om liefde te krijgen * Ik ben krachtig en vitaal, wat een mooie bevestiging is, ook al voel je dit absoluut zo niet aan.

Door na te denken over wat je precies nodig hebt in je leven ga je dingen op termijn ook naar je toe trekken. Als je bijvoorbeeld gaat nadenken over wat je allemaal niet hebt, dan krijg je immers nooit wat je wenst. Belangrijk is de manier om iets te vragen om het te verwerven. Als je vragen met de woorden ' ik wil ' beginnen dan krijg je wat je vraagt. “ik wil een mooie partner” . Heel waarschijnlijk krijg je dan ook die man of vrouw. Zo kan je dus een partner krijgen omdat je hem of haar wilt. Als je aan je universele gids of je God gaat vragen om een andere vrouw of man dan zul je de mogelijkheid krijgen om die ook naar je toe te trekken. Je kunt hierbij ook een tijd in acht nemen, zo bijvoorbeeld: ik wens binnen een vrij korte tijd een nieuwe partner. Vergeet niet dat het leven ook onderhevig is aan de juiste omstandigheden. Je moet het levensproces dus ook respecteren. Zo kun je dus als het ware alles vragen aan je hogere mind om de dingen die je hartje wensen naar je toe te trekken. Dit kan ook materieel zijn zoals bijvoorbeeld een nieuwe auto of een huis, maar zoals ik uitlegde kan ook de liefde van je leven of gewoon het geluk zelf op je pad komen, of de zon die in je gezicht schijnt, net op een moment als je even aan je vader of je moeder dacht. Het is dus als het ware de omgekeerde wereld. Bedenk evenwel dat je wat je nu allemaal niet hebt ook 'uit' in dankbaarheid, zodat je de ruimte vrij maakt voor golven en stromingen naar jou wensen toe. Die worden immers overgenomen in de astrale wereld en geconcretiseerd op het juiste moment. En visualiseer ook steeds wat je wenst! Wanneer je bijvoorbeeld in een mooie auto wilt rijden, bedenkt dan in je hoofd dat je er al in rijdt. Of concentreer je op die leuke baan, je leuke collega's, de geboorte van je kindje of de vriendelijke mensen om je heen. Schrijf desnoods eens kort op een velletje papier waarom je dankbaar bent voor alles wat je al hebt. Schrijf vervolgens eens op wat je jezelf toewenst binnen een jaar. Bewaar deze brief zorgvuldig en lees die brief volgend jaar opnieuw, of over een jaar of twee. Bewaar deze tekst en lees de brief daarna weer en kijk wat er gebeurt is. Wil je meer weten over dit onderwerp?

Surf dan eens rond op mijn website www.ericnaeyaert.eu

Ik hoor ook graag welke grote en kleine wensen jij voor jezelf hebt. Breng me daarvan op de hoogte.

Ruggesteuntje: Mocht je zoeken naar een nieuwe partner zeg dan een keer op twee drie dagelijks: ' Breng de ware (man of vrouw) op mijn pad '. Die gegevens worden in de astrale wereld overgenomen en wie weet ontmoet je vroeg of laat iemand die je uitzonderlijk goed aanvult en waarmee je teder geluk en passie deelt.

De strijd om je goede gedachten

2009-09-06T08:04:00.000-07:00

Middels mijn grootste hobby en passie, het lezen van boeken, kom ik regelmatig in aanraking met gedachten, die mij langer dan na het dichtslaan van het boek, bezig houden. Als persoon ben ik de laatste jaren erg geïnteresseerd geraakt in de betekenis van -ziek zijn- en de lessen die deze mensen, als gevolg hiervan, in zichzelf herkennen. De mens straalt een eeuwigdurende behoefte uit, om te achterhalen wat de betekenis is van dit leven. Waarom moet de mensheid “lijden”, wat is de betekenis van dit ogenschijnlijk nutteloos doormaken van pijn en verdriet? Om dicht bij mezelf te blijven wil ik de wereldproblematiek hier even los van zien. Maar gewoon de aardse twijfels, pijnen en zoektochten vanuit mijn persoonlijke oogpunt belichten. Wat bezielt God om ons mensen dit aan te doen? Wat bezielen onze gedachten om ons op een spoor van zelfvernietiging te zetten? Waarom moeten we eerst lijden? Waarom eerst die lichamelijke afgang door ziekte, ongevallen en destructieve gedachten? Waarom eerst naar de hel moeten gaan om tot inzichten te komen, die uiteindelijk zoveel eenvoud uitstralen, dat het gewoon te simpel lijkt, om als doel vast te kunnen houden. Willen we soms die pijn voelen, moeten we dat? Is dat onze les…. terug naar de eenvoud, terug naar de basis? Die we in dit huidige, snelle tijdperk, niet meer als vanzelfsprekend kunnen zien? Waren we ooit in de loop der eeuwen niet veel gelukkiger en veel beter in staat onze inzichten te verwerven? Gewoon omdat het leven uit simpele waarden en normen bestond. Omdat het leven duidelijkheid bood, en ieder aspect van het leven al een doel op zichzelf leek te zijn? Nu, anno het jaar 2000, zijn we te ver van ons zelf afgedwaald. En voelen we een grenzeloze behoefte aan overzicht en helderheid. Durven we op zoek te gaan naar bronnen die ons wijzen op de eenvoud van het leven. Zoeken we naar bronnen die ons dat stukje inzicht verschaffen, wat de mens in de pre historie als gewoon beschouwde, als onderdeel van de gemeenschap, als aanvaardde motivatie om te leven, om de pijn te voelen en zich daar niet tegen te verzetten. Zal het dan gaan om het principe van “het weten”? Vroeger wist men dat het zo was! Nu wil men niet weten dat het doel van ons bestaan zo eenvoudig is, dat we het over het hoofd zien. Dat we denken dat dit niet het doel kan zijn. Dat we verward en onzeker en ver van ons gevoel geraken. Want al onze moderne snufjes ten spijt zien we de mensheid alleen maar armer worden, verder weg van het gevoel, verder weg verwijdert van je innerlijke motivatie om te leven. Te weten dat het goed is, schijnt nu een gedachte te zijn geworden die we als absurd en zweverig afdoen. We geloven niet meer dat we het allemaal zelf wel weten, dat we het zelf in ons hebben. Dat we de antwoorden allemaal binnen ons bereik hebben. Helaas moeten velen van ons, voor deze gemoedstoestand, eerst leed doormaken. Eerst pijn, verdriet en verlies ervaren. Waarom? Ik weet het niet, alleen dat het antwoord zo simpel is, dat we het niet aan willen nemen. Dat we verder vragen en meer willen. Dat we nooit bevredigt zijn in onze behoeften, dat we niet stil kunnen staan bij de antwoorden die we al in ons hebben. De antwoorden die er al zijn. Wat is er dan zo treffend en zo eenvoudig en toch zo moeilijk te verkrijgen? Welk aspect zien we als snel levend, intellectueel, rijk wezen dan voor het gemak maar even over het hoofd? Dat is de eenvoudige conclusie van mensen die verlicht zijn, van mensen die na veel leed tot zichzelf zijn gekomen. En weten wat er van hun verwacht wordt. Weten dat we vandaag moeten leven. Nu en over een uur. Dat de toekomst niet belangrijk is, maar de waarden van het moment. Dat de mensen die je nu op dit moment omringen van belang voor je zijn. Dat er geen morgen hoeft te zijn, omdat vandaag het enige goede is wat bestaat. Het is er al, alles wat je gewenst had, alles wat je had willen doen. Het is er al. Je hebt het al bereikt, als je het maar gelooft in je gedachten. Na zoveel leed, na “een seizoen in de hel”, zoals Marilyn French zo mooi beschrijft in haar autobiografisch verslag over de strijd tegen kanker. Komt er een inzicht over je. Geen antwoord op de vraag waarom jij wel verder mag gaan en een ander aan de gevolgen van deze strijd zal overlijden. Maar een inzicht waar jij als individu over mag beschikken op het moment dat je begrijpt dat het leven kwetsbaar is. Dat het leven een wonder is omdat jij nog bestaat. Waarin de antwoorden eenvoudig zijn. Het gaat om wat jij er mee doet. Wat je nu ervaart en koestert. Wat je nooit meer kapot zal maken. De waarden van het moment is wat er telt. Je leeft nu, geniet nu en aanvaard de opdrachten die je in dit leven krijgt. Ieder leven is uniek en het gaat er om wat jij er van wil maken. Welke inzichten jouw leven kleuren. Als je te hard wil lopen, te veel wil bereiken en te ver van jezelf af komt te staan. Zul je jezelf verwaarlozen en bij hardnekkig niet willen luisteren, de gevolgen aan je lichaam kunnen ervaren. Maar waarom kunnen we niet gewoon weten dat het zo is, aannemen dat die waarden voor ons ook gelden? Dat we die weg van het leed niet eerst hoeven te ervaren om op dat punt uit te komen? Kan dat niet? Zijn we daarvoor te slecht van geweten en te weinig gelovig, totdat we het zelf ervaren? De conclusies die ik in boeken, artikelen en door veel nadenken op mezelf probeer te projecteren, komen voort uit al deze bovenstaande gedachten. Maar het uiteindelijk punt van “rust” is een gemoedstoestand waar we voor zullen moeten knokken. Het maakt niet uit of je veel tegenspoed ervaart of dat je je zaakjes goed op orde lijkt te hebben. De essentie ben jij zelf, jij als individu, met je eigen kracht en beminnelijkheid. Houd de goede gedachten vast en verwaarloos je lichaam en geest niet langer. Ik geloof dat ik bij mijn eigen depressies en neiging tot zwaarmoedigheid, deze pagina ook maar weer eens doorlees. Want weet je wat zo idioot is… ook degene mét de verworven inzichten voor zichzelf, kunnen dit niet als vanzelfsprekend vasthouden. Steeds opnieuw is er die stem in je hoofd die je naar je verslavingen, doorstane pijnen en angsten leidt. Die hardnekkige stem, die je terug laat voeren naar de voor jou bekende (negatieve) gevoelens. Want dat is vertrouwd, dat gevoel kende je al. En dat nieuwe, dat -goed voor jezelf zorgen- gevoel, lijkt dan opeens weer niet aan jou besteedt. Dat gun je jezelf weer eens niet. We zijn mensen, met al onze tekortkomingen. En het is zo ontzettend fijn om begrepen en gesteund te worden. Maar vergeet niet, dat je vooral jezelf mag begrijpen en steunen.

Jongeren evolueren steeds meer naar het paranormale

2009-09-06T07:58:00.000-07:00

Ben je extreem gevoelig voor stemmingen? Weet je wat een ander voelt? Misschien zie of hoor je zelfs wat een ander niet waarneemt. Geen nood, je bent niet de enige. Steeds meer jongeren blijken paranormaal, dat daardoor zo langzamerhand heel normaal wordt. Paranormaal zijn is van alle tijden. Ook al hebben we de laatste honderd jaar aardig ons best gedaan het de kop in te drukken. Als kind moest je vooral vermijden dat je je overleden oma zag. Een draai om je oren kon je krijgen, vertelt me Jaco Elken uit Naarden, die in zijn praktijk paranormale jongeren en kinderen begeleidt. Kerk en staat zijn daarbij al die tijd behulpzaam geweest. Maar gelukkig slinkt hun macht snel." Nieuwetijdskinderen worden ze ook wel genoemd, deze jongeren met een verhoogde gevoeligheid. Het zijn jonge mensen die openstaan voor de meer spirituele dimensies van ons bestaan. Heb je een verhoogde gevoeligheid, sterk rechtvaardigheidsgevoel, liefde voor de natuur, ben je eigenzinnig? Heb je sterk behoefte om jezelf te zijn en dichtbij je gevoel te blijven? Heb je soms contact met het paranormale? Grote kans dat je zon nieuwetijdskind bent. Intuitie staat voorop en nu eens niet de ratio, vat Jaco Elken samen. Hij meent dat steeds meer kinderen en jongeren steeds meer paranormale eigenschappen hebben. En hun aantal neemt nog steeds toe. Er zijn zoveel kinderen die auras (lichtende uitstraling om mensen en dieren) zien. Ze voelen of zien goede en slechte energieën, hebben contact met onzichtbare werelden. Elken richtte onlangs een beroepsvereniging op voor mensen die dit soort kinderen en jongeren begeleiden. Ook omdat hij vindt dat het hoog tijd wordt dat we meer gaan openstaan voor de kwaliteiten van nieuwetijdskinderen. 'Het zou goed zijn als we ze respecteren en erkennen dat ze andere dingen weten dan wij.' 'Maar de praktijk is vaak dat ouders, school en opvoeders geen raad weten met ze. De kinderen blokkeren daardoor soms hun energie en worden moe en onhandelbaar. En dan plakken we ze etiketten op als ADHD, autistisch of te druk. Niet verwondelijk dat de scholen vol zitten met kinderen met gedragsproblemen.' Het groeiend aantal hooggevoelige kinderen lijkt het moment om het over een andere boeg te gaan gooien, denkt Elken. 'Wij hollen maar door, maar er zijn nu zoveel van dit soort jongeren dat we ons leven ook van een andere kant moeten gaan bekijken. We willen bewuster leven, meer vanuit ons gevoel, vanuit de liefde, en minder vanuit ons hoofd. Noem het gerust een aardverschuiving die ons wacht. Daarvan zijn al deze kinderen de voorbode.'

Wat is de waarheid ?

2009-09-06T07:52:00.000-07:00

Een Oosterse, wijze, leermeester ging eens met 7 leerlingen een ochtendwandeling maken, terwijl de dauw nog over het land lag. Na enige tijd brak de zon door en de dauwdruppels schitterden dat het een lieve lust was. Bij een grote dauwdruppel liet de Oude Meester halt houden. Hij schaarde zijn leerlingen zo rondom de druppel, dat de zon erop bleef schijnen en vroeg toen welke kleur de druppel had. 'Rood', zei de eerste, 'oranje', zei de tweede, 'geel', zei de derde, 'groen', de vierde, 'blauw', de vijfde en de zesde zei: 'violet'. Ze stonden verbaasd over de verschillen en omdat ze er allen zeker van waren ontstond er bijna ruzie. Toen liet de Oude Meester hun enige keren van plaats wisselen, en heel langzaam drong het tot hen door dat zij, ondanks de verschillen van hun waarnemingen, zij toch allemaal de waarheid hadden gesproken. Nadat zo enige tijd verstreken was, liet de Oude Meester hun weer hun oorspronkelijke plaats in nemen. Maar omdat in die tijd de zon weer gedraaid was, kaatsten nu weer andere kleuren terug vanaf de grote dauwdruppel. En de Grote Meester sprak: 'Hoe u de waarheid ziet, hangt af van de plaats en de tijd die u in het leven inneemt, zoals u zo even een deel van het licht hebt gevonden en dat voor de volle waarheid aanzag. Laat uw medemensen in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen, hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen. U heeft alle waarheden nodig, want allen tezamen vormen zij het werkelijke spectrum van het licht als geheel, de volle waarheid. Tot gij zelf een van de groten bent geworden en de zeven kleuren in een kunt waarnemen, zal ieder afhankelijk van zijn situatie een ander standpunt innemen en de waarheid op een andere manier zien. Wees daarom niet alleen tolerant, want dat is slechts het dulden van andermans mening, maar weest zelfs blij dat er andere meningen zijn. Zolang gij zelf nog niet het volle licht kunt zien, hebt gij uw medemens als medeleerling nodig om de volle waarheid te leren kennen.'

Spiritualiteit is leren door angst en door liefde

2009-09-06T07:33:00.000-07:00

Leren kun je door angst te overwinnen door confrontaties aan te gaan. Leren doe je namelijk omdat je in je huidige situatie niet fijn genoeg voelt. Maar je bent ook bang om toe te passen wat je leert omdat je bang en onzeker bent dat je in de nieuwe situatie jezelf wel fijn voelt. Dus om te leren heb je twee dingen nodig; motivatie en lef. Samengevat is je motivatie angst en lef is angst overwinnen. Je levensopdracht of je ‘lot’ geeft je angsten mee die je kunt leren overwinnen. Dat is je drive om te leren.

Leren door liefde

Leren kun je ook door liefde, zonder angst. Door te leren voelen. Door je jezelf en je eigen liefde te onderzoeken, te ontdekken. Naarmate je meer hebt geleerd en daardoor ook bewuster bent, ben je ook meer in staat luxer te leren door te gewoon stil te zijn en alleen te voelen. Leren kan dus ook door liefde te leren voelen. Door goed contact met jezelf te maken. Door goed te voelen en te luisteren naar jezelf. Door te ervaren dat je liefde bent. Meditatie en trance zijn veel gebruikte technieken om dichter bij jezelf te komen. Om je eigen liefde beter te leren voelen.

Sneller leren door te angst en liefde te combineren

Je kunt ook de twee manieren combineren. Als je bijvoorbeeld geleerd hebt om goed met jezelf in contact te staan, met andere woorden als je geleerd hebt om goed te vertrouwen op je gevoel, kun je wat je door angst geleerd hebt veel makkelijker toepassen. Een ander voorbeeld is als je door ‘leren door liefde’ geleerd hebt om heel bewust te zijn van het feit dat je aan het leren bent om een bepaalde angst te overwinnen dan heb je die al voor de helft overwonnen doordat je jezelf ervan bewust bent.

Alles om je heen is vertelt je wat je leert en geleerd hebt

Als je wilt weten wat je aan het leren bent en hoe het daarmee staat, wat je al geleerd hebt enz. dan hoef je alleen maar om je heen te kijken. Alles wat je ziet is een reflectie van jezelf. Het is namelijk alleen jouw kijk op alles. Elke relatie, elke situatie, elke omstandigheid is een reflectie van jezelf. Het zegt alleen iets over jou. Hoe jij het beleeft. Als je jezelf daar bewust van bent zie je constant signalen die je richting en houvast kunnen geven. Je ziet dan beter wie je bent en wat je doet. Als je ziet dat dezelfde situatie of hetzelfde probleem telkens terugkomt moet je het dus blijkbaar anders oplossen. Als je vind dat mensen in je omgeving allemaal chagrijnig reageren dan ben je waarschijnlijk zelf chagrijnig. Als je bijvoorbeeld veel van jezelf houdt, zul je zien dat mensen om je heen veel van jou houden. Enz.

Zielsliefde is een ultieme kans om snel, veel te leren

De mooiste en sterkste vorm van leren in liefde is zielsliefde. Soms komt er een hele bijzondere persoon in je leven waar je wel heel extreem liefde voor lijkt te voelen. Toch is het jouw eigen liefde die je nu plotseling heel goed kunt voelen. Dat is het effect van die andere persoon. Een zielsliefde laat je voelen hoe liefde ‘ook al weer was’ zonder persoonlijkheid, zonder materie, zonder iets, gewoon pure liefde. Dit is zo’n sterk gevoel dat het ontzettend confronterend is voor je. Hierdoor kun je in een recordtempo leren wat jou allemaal van deze diepste liefde verwijdert. Je kunt dan zelf besluiten of en wat je zelf wilt doen om dichter bij je eigen liefde te komen.

Leren doe je niet door cursussen te volgen

Inzicht in het proces veranderd niets. Leren doe je niet door het proces van leren te leren. Dat is hooguit handig als je leraar wilt worden. Je storten op het leren van het leerproces is een uitvlucht zodat je wel met leren bezig kunt zijn zonder dat je echt hoeft te leren. Of het is gewoon onwetendheid. Dit geldt met name voor mensen die allerlei ‘spirituele’ cursussen volgen. Als je bijvoorbeeld geleerd hebt dat je een aura hebt en je eigen aura kunt zien wil dat nog niet zeggen dat je je eigen aura kunt veranderen. Het kan natuurlijk wel helpen je bewuster te maken van jezelf.

Veranderen door zelf toe te passen wat je geleerd hebt

Veranderen doe je door het echte leren; door angsten te overwinnen en liefde te leren voelen dus. Door het echte leven dus en niet door ‘spirituele cursussen’. Een cursus of een boek kan wel helpen om bepaalde inzichten te verwerven of om deze juist los te laten. Maar je moet het zelf doen, het zelf doorleven. Zelf leren.

‘Spiritualiteit’ is leren en daarvan genieten

Spiritualiteit is leren; angsten AFleren door confrontaties en voelen AANleren door te onderzoeken, om meer liefde te zijn dan je al was. De wereld maak je ook niet beter door te weten hoe het beter kan maar alleen door het zelf beter te doen dan je al deed. Spiritualiteit ben je zelf en gaat over jezelf. En niets dan jezelf. Het enige doel van spiritualiteit is door te leren ervoor te zorgen dat er meer liefde op je persoonlijke liefdescreditcard komt te staan dan er eerst opstond.

Zijn dromen bedrog ?

2009-09-06T07:29:00.000-07:00

Een droom kan inderdaad 'een droom' zijn....In vele gevallen echter hebben dromen een diepere betekenis dan op het eerste gezicht lijkt. Waarom droomt u toch zo vaak hetzelfde, of waarom blijft u nu al weken aan die ene droom terugdenken? Via uw dromen spreekt uw 'ONDERBEWUSTE IK' (de ziel) tegen uw 'BEWUSTE IK' (de mens) en tracht de eerstgenoemde u iets duidelijk te maken. Omdat uw 'bewuste ik' samen met uw hersenen de droom vertaalt naar zaken en vormen die u kunt begrijpen droomt u bijvoorbeeld vaak over gebeurtenissen op bekende plaatsen of gebeurtenissen met bekende mensen. Omdat het heel moeilijk is om de symbolen waarmee uw 'onderbewuste ik' spreekt te kunnen begrijpen zullen we samen op zoek gaan naar de ware betekenis van uw dromen. Met inzicht in uw droomleven verkrijgt u een beter inzicht in het leven zelf! Wij zijn ervan overtuigd dat de mens na het einde van zijn 'stoffelijke levensduur' het leven voortzet in een niet-stoffelijke vorm. Deze niet-stoffelijke vorm is uw 'onderbewuste ik' (de ziel). Vanaf uw geboorte bestaat u in feite uit twee delen (de ziel en de mens). Deze twee delen maken u tot diegene die u bent. Omdat u echter niet in direct contact staat met uw ziel communiceert uw ziel tijdens uw stoffelijke rusttijd met u omdat u op dat moment het meest ontvankelijk bent voor 'paranormale ervaringen'. U heeft met andere woorden uw defensieschild laten vallen.

Krijg inzicht in uw droomleven en verkrijg inzicht in het leven zelf!

Naar een nieuwe relatie zoeken

2009-09-06T07:15:00.000-07:00

Vaak wordt de inzet om een nieuwe relatie aan te gaan ons ingegeven door onze manier van denken en wordt de lat bij de verwachtingen naar een nieuwe partner te hoog gelegd. Deze manier van zoeken wordt meestal ingegeven door ons gevoel om naar iemand te zoeken, die beantwoordt aan onze verwachtingen, maar de achterliggende problemen zoals emotionele, financiële of gezondheidsproblemen zijn niet zomaar gewoonweg onmiddellijk te bespeuren. Daarom is het moeilijk om ze tijdig te detecteren, te begrijpen en te doorgronden. Door deze problemen die zich zouden stellen goed aan te pakken -, zeg maar -, begint men daarom beter met een propere lei. Men kan daarbij denken aan angsten, een laag zelfbeeld, een minderwaardigheidscomplex, of eenvoudigweg aan gewetst geweest zijn in een vorige relatie of in de jeugd. Bent u ongelukkig geweest in de liefde en heeft u een minder goede ervaring met een dramatische afloop, dan kan dit aspect ervoor zorgen dat u in de toekomst wel het geluk gaat krijgen, dat u verdient. De oorzaken kan men opsporen door bij sommige mensen de kwaliteiten en negatieve kanten in kaart te brengen en ze één voor één bespreekbaar te maken naar een toekomstige relatie toe. Daarna kan begonnen worden aan de ontwikkeling en de concretisering van een nieuwe. Zo is het mogelijk voor betrouwbare mensen om blokkades van emotionele of sexuele oorsprong weg te werken en te blijven zoeken naar een passende partner. Afkomst, opvoeding, religie en opleiding zijn enkele zeer belangrijke aspecten die men zeker moet aankaarten als men iemand goed wil leren kennen. De meeste mensen doen er best aan om een nieuwe relatie slechts dan te beginnen als de oude goed en wel is afgesloten en verwerkt. Mocht u zelf een nieuwe relatie willen aangaan, terwijl de blokkades en remmingen nog bestaan dan is dit zeker niet realiseerbaar op langere termijn. Eens het gevoel van gemis aan de oude partner totaal verwerkt is kan men echter - mijns inziens - wel een nieuwe en waardevolle relatie aangaan, eerder niet. Laat u daarom nooit misleiden door gespecialiseerde huwelijks- of consultentsbureau's die zich toespitsen op malafiede praktijken, tegen meestal exhuberant hoge woekerprijzen. Men dient zich ook genoeg te bewegen in het verenigings- sport, of sociale leven om alzo kracht bij te zetten aan zijn persoonlijke uitstraling. Wil je iemand leren kennen, laat je dan ook zien, is mijn devies! Betaal ook nimmer of nooit te hoge bedragen bij het wegwerken van uw problemen, door mensen te raadplegen, die daar niet zoveel ervaring mee hebben en hoed u voor de zogenaamde deskundigen die alles in het werk 'zullen' stellen om de nodige hulp te verlenen tegen de aanbieding van een vergoeding. Teveel dienstverlenende praktijken en consulentenbureau's werpen zich immers met allerlei commerciële smoesjes op om uw emoties te achterhalen en ze niet deskundig genoeg te behandelen, met alle nefaste gevolgen vandien. Denk daarom tweemaal na vooraleer u zich door malafiede huwelijksbureau's zou laten benaderen bij het zoeken van een geschikte wederhelft. Uw liefdesleven is daar immers te belangrijk voor. Immers talrijke activiteitenclubs bieden zeer goede alternatieven om in een open en spontane geest mensen te ontmoeten en beter te leren kennen.

Lees alles nog eens na op de site www.ericnaeyaert.eu en vraag desnoods hulp van de tarotkaarten